‘Ενα ερώτημα που με βασάνιζε από παιδί – και όσο μεγαλώνω με απασχολεί όλο και πιο έντονα – είναι το ποια θα ήταν η καλύτερη δυνατή αναλογία χρήσης του μυαλού και του συναισθήματος στην διαδικασία λήψης μιας απόφασης άλλα και στον τρόπο ζωή μας γενικότερα.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ελκόμουν από προσωπικότητες οι οποίες λειτουργούσαν κατά βάση με γνώμονα την καρδιά τους. Ανθρώπους που τους χαρακτήριζε εξωστρέφεια, ιδιαίτερη εκφραστικότητα, άμεση ενσωμάτωση σε κάποια παρέα χάρη στην ευχάριστη και θερμή προσωπικότητα τους, ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη.
Τέτοιους ανθρώπους τους θεωρούσα και τους θεωρώ αφανείς ήρωες. Ζουν την κάθε στιγμή έντονα με ότι και αν αυτό συνεπάγεται, ρισκάρουν συχνά και αυτό δε τους βγαίνει πάντα σε καλό και εγκλωβίζονται πολλές φορές σε συναισθηματικά τέλματα γιατί η διαδικασία αναπροσαρμογής σε νέες τάξεις πραγμάτων είναι επίπονη και η ανασφάλεια στέκεται συχνά εμπόδιο σε αυτό. Είναι ακραίοι στις αντιδράσεις τους όποιες και αν είναι αυτές και τις περισσότερες φορές διακατέχονται από υπερβολικό άγχος και συναισθηματική αδυναμία.
Στην αντίπερα όχθη πάντα εκτιμούσα έως και ζήλευα τους λογικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που κατά κύριο λόγο ήταν περισσότερο πνευματικοί. Θαύμαζα την ευκολία με την οποία ανεπηρέαστοι από τρίτους παράγοντες λάμβαναν κάποια απόφαση γιατί τις περισσότερες φορές ήταν η σωστή. Επρόκειτο για δεινούς εκτελεστές στην διαδρομή ανέλιξής τους και τις περισσότερες φορές πιο επιτυχημένους στον επαγγελματικό τομέα αφού τόσο ο στόχος τους όσο η διαδικασία επίτευξής του ήταν δρομολογημένοι παράγοντες.
Ωστόσο, σε τέτοιους ανθρώπους παρατηρούσα χαρακτηριστικά που παρηγορούσαν τις επιλογές και τον τρόπο σκέψης μου. Η ψυχρότητα που πολλές φορές χαρακτήριζε τις διαπροσωπικές τους σχέσεις και η εσωστρέφεια που τους διέκρινε ήταν πράγματα με τα οποία θα μου ήταν αδύνατο να ζήσω. Συν τοις άλλοις, τις περισσότερες φορές διακατέχονταν από ένα συναισθηματικό κενό το οποίο και τους εμπόδιζε να ζήσουν την κάθε στιγμή με αποτέλεσμα να χάνονται μέσα στην δίνη της καθημερινότητάς χωρίς να μπορούν να το διαχειριστούν.
Στυγνή λογική λοιπόν ή απόλυτο συναίσθημα;
Όλα στη ζωή είναι ζήτημα ισορροπιών. Ο άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να απομονώσει την καρδιά από το μυαλό σε καταστάσεις οι οποίες απαιτούν ακαριαίες κινήσεις και άμεσες αντιδράσεις προκειμένου να συνεχίσει την ζωή του -χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά αναίσθητο και ασυγκίνητο στον πόνο του άλλου και στην ζωή γενικότερα- σίγουρα θα είχε την τέλεια προσωπικότητα. Σε μια εποχή όμως των άκρων όπου οι ίδιες οι καταστάσεις έχουν διαχωρίσει τους ανθρώπους σε θύματα και θύτες, κατασταλαγμένους και αναζητητές ή σε νικητές και χαμένους, αυτό μάλλον αποτελεί μια υπερβολικά ρομαντική σκέψη.
