Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Και τι να την κάνουμε την αναγνώριση σας;
Κλισέ και κοινότυπες παπαρολογίες. Για να δούμε μερικές από αυτές, προσθέστε και σεις δικές σας καλοί και πονεμένοι αναγνώστες, μα πάνω από όλα από την ξεδιαντροπιά τους, απογοητευμένοι!
Ακούσατε! Ακούσατε!
«Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος που δε θα φύγεις ποτέ από μέσα μου!»
«Δεν έπεσα έξω για μας, σε εκτιμώ σαν άνθρωπο!»
«Αξίζεις πολλά μα εγώ δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ και γνωρίζω πως υπεύθυνος είμαι μόνο εγώ και τα ελλείμματα μου!»
«Σε ευχαριστώ, γιατί μαζί σου έμαθα ποιος πραγματικά είμαι και μπήκα στο μονοπάτι της αναζήτησης του πραγματικού μου εαυτού.»
«Μαζί σου ένιωσα όπως δεν ξανά ‘χα νιώσει και αύριο να πεθάνω μου φτάνει που έζησα κάτι τόσο μοναδικό!»
«Είσαι πολύ καλός και σου αξίζει το καλύτερο, αλλά εγώ δεν μπορώ να σου το δώσω, αν και ξέρω πως σε λίγο καιρό θα το μετανιώσω!»
«Τουλάχιστον εγώ ήμουν τίμιος και ειλικρινής μαζί σου πως θέλω να περάσω μόνο καλά, και να προσέχεις (δίνουν και συμβουλές) τους άλλους τους παραμυθάδες!»
«Και τι νομίζεις, θαρρείς πως δεν ένιωσα; Μπορώ για σένα να μιλάω με τις ώρες , με τις μέρες, με τα χρόνια, αλλά κανείς δε θα με καταλάβει, γι’ αυτό σε κρατάω μέσα μου σα πολύτιμο φυλαχτό! Μέσα μου σε έχω και σε κουβαλάω σα μυρωδιά και σαν αίσθηση!(τερματικός σταθμός -αποβιβαστείτε!)»
Και άλλα τόσα φτηνά, κοινότυπα λογύδρια που αραδιάζετε. Αντράκια και γυναικούλες, εξαίρεση δεν κάνει το φύλο!
Σε τι κόσμο ζείτε μωρέ που σκορπάτε τις λέξεις και τις βεβηλώνεται σαν να ναι ανακυκλώσιμες χαρτοπετσέτες;
Τι νομίζετε; Πως ακόμα μπορείτε να χαλιναγωγείτε το μυαλό που κάποτε σας ερωτεύτηκε;
Αφού δεν προσπαθήσατε, τι να τις κάνουμε τις συγγνώμες σας και ότι δήθεν τάχα αναλαμβάνεται όλη την ευθύνη που δε σταθήκατε αντάξιοι;
Παραδοχές δειλίας, αλλά για τα ψέματα σας και την σκατοψυχιά σας, ούτε λόγος!
Για το παίξιμο των ψυχών αυτών που πίστεψαν στα «θα» σας κάποτε, πώς νιώθετε άραγε, ακόμα περήφανοι που τις περιπαίζατε; Με τις αναβολές σας και τα ψιχουλάκια που μόνο με περίσσια λογάκια τους πετάγατε και τα έτρωγαν αμάσητα για να μην νιώσουν τη ξινίλα σας; Έχετε την τόλμη να πιστεύετε πως ακόμα συγκινείτε;
Τι άλλο θα ακούσουμε; Τι να τις κάνουμε τις παραδοχές σας και τις αυτό – αξιολογήσεις σας;
Υπάρχουν ειδικοί που μπορείτε να απευθύνεστε, και δεν είναι καθόλου κακό να ψαχνόμαστε λίγο παραπάνω.
