Γράφει η Νεφέλη
Στα δύσκολα μετράνε τους ανθρώπους, όταν όλα είναι χάλια, μπερδεμένα, όταν η μια φουρτούνα φέρνει την άλλη και χτυπιέσαι ανελέητα πολλές φορές από το ένα κακό στο άλλο. Και πάνω που προσπαθείς να σηκωθείς για να καταλάβεις τι είναι αυτό που σου έχει συμβεί, τρως άλλη μια σφαλιάρα και δώστου πάλι από την αρχή.
Τότε σε αυτές τις σκοτεινές στιγμές δεν μετράς μόνο τις δικές σου αντοχές αλλά και των ανθρώπων των δικών σου, των στενών, αυτών που λένε πως σε αγαπούν, σε νοιάζονται, πως θέλουν το καλό σου και πως είναι διατεθειμένοι και πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα αρκεί να σε δουν να είσαι χαρούμενη/ ος και να χαμογελάς.
Είναι άραγε αλήθεια όλα αυτά, ή μόνο λόγια της στιγμής για εντυπωσιασμό;
Κι έρχεται η ώρα για το ξεκαθάρισμα. Η στιγμή που τα αισθήματα και τα λόγια γίνονται πράξεις και αποδείξεις ή φτερό στον άνεμο.
Ένα πράγμα που μου έμαθε μέχρι τώρα η ζωή είναι πως τον άνθρωπο που σου στάθηκε κι έγινε ο βράχος πλάι σου για να στηριχθείς ή για να προστατευτείς δεν τον αφήνεις. Κάνεις τα αδύνατα δυνατά και τον κρατάς. Δεν τον διώχνεις, δεν τον απομακρύνεις. Γίνεται το απάγκιο σου την δύσκολη περίοδο κι όταν όλα περάσουν τον κρατάς από το χέρι, τον φιλάς , τον κοιτάς με ευγνωμοσύνη μέσα στα μάτια και του λες ευχαριστώ που στάθηκε πλάι σου. Μα κυρίως τον αγαπάς ακόμη πιο πολύ.
Σήμερα εσύ, αύριο αυτός. Όλα κύκλο κάνουν. Οι σχέσεις δεν είναι μόνο για τα φρου- φρου και τα αρώματα. Δεν είναι μόνο για τις βόλτες και τα ψυχαγωγικά, δεν είναι μόνο για το καλό κρεβάτι. Άλλωστε η επιφάνεια κάποια στιγμή ξεθωριάζει.
Είναι και για τα δύσκολα, για αυτά που πονάνε, που έχουν την τάση να βγάζουν από μέσα σου τα σκοτεινά σημάδια του εαυτού σου. Αυτά που πολλές φορές φοβάσαι να αντιμετωπίσεις κι εσύ ο ίδιος. Είναι οι σχέσεις με βάθος και ουσία.
Όταν λοιπόν τα αποκαλύψεις όλα αυτά και φανερωθούν και η αγάπη σου παραμείνει εκεί και με τον τρόπο της σου δείχνει ότι αγαπάει ακόμη και αυτές τις στιγμές σου, ε… τότε ρε φίλε μου δεν το κουνάς ρούπι από αυτόν τον άνθρωπο. Μένεις εκεί και φροντίζεις να μην τον χάσεις, να μην τον πληγώσεις, να μη του φερθείς με τρόπο ανάξιο και ποταπό. Δεν του αξίζει.
Τον άνθρωπο αυτό τον τυλίγεις μέσα στην αγκαλιά σου, του δίνεις την πρώτη θέση στην καρδιά σου, τον κρατάς από το χέρι και πορεύεσαι μαζί του.
Στα δύσκολα είπαμε φαίνονται οι άνθρωποι και μετριούνται. Κι εμείς μετρηθήκαμε. Ήμασταν εκεί ο ένας για τον άλλον. Σπουδαίο και μοναδικό το συναίσθημα. Να μην νιώθεις μόνος. Να ξέρεις πως κάποιος αγωνία για σένα. Όλα γίνονται διαφορετικά. Πιο υποφερτά πολλές φορές.
Κράτα μου λοιπόν το χέρι μωρό μου και πάμε να συνεχίσουμε μαζί αυτό το μονοπάτι. Τίποτα δεν με φοβίζει όταν ξέρω πως εσύ, είσαι στο πλάι μου.
