Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Σταμάτα να δίνεις μάχες για αυτό τον άνθρωπο που είναι μονίμως σε πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν μπορείς να παλεύεις μόνη σου για ένα άνθρωπο ο οποίος τα δικά του τα όπλα τα έχει αφήσει στο ντουλάπι, κλεισμένα. Έχουν σκουριάσει και έτσι θα παραμείνουν. Αυτός για τον οποίο πολεμάς δεν θέλει να σωθεί όσα όπλα και να επιστρατεύσεις, όσες μάχες και αν νομίζεις πως νικάς καθημερινά. Αυτός που θέλεις να σώσεις, αν δεν θέλει να σωθεί ο ίδιος, σε όσους πολέμους και αν τον πας το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο. Μάχες χωρίς σκοπό και άνευ ουσίας.
Τον αγαπάς, αυτός όμως δεν αγαπάει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό, πως περιμένεις να σε αγαπήσει εσένα; Μόνη σου παλεύεις να σώσεις αυτά που δεν σώζονται. Η σχέση σας ένα πόλεμος με ένα μόνο πολεμιστή, εσένα. Γιατί να θες να σώσεις μια σχέση όπου παλεύεις μόνο εσύ; Στη αρχή, πίστευες πως ήσασταν στην ίδια ομάδα, πως παλεύατε μαζί τις μικρές καθημερινές προκλήσεις της ζωής. Σιγά σιγά όμως, αυτός άλλαξε πλευρά. Προτίμησε να μείνει στην αδράνεια, προτίμησε να είναι ένας απλός θεατής της δικής σου καθημερινής πάλης. Αυτός παρέδωσε τα όπλα. Δεν θέλει να σώσει καμία σχέση. Ίσως κατάλαβε πως δεν μπορεί να σου δώσει αυτά που ζητάς. Ίσως να μην έχει να σου δώσει τίποτα άλλο, γιατί τόσο έχει μάθει να αγαπάει και αυτό το τόσο δεν θα είναι ποτέ αρκετό. Ίσως είναι ο τρόπος του να σου δείξει πως πρέπει να φύγεις γιατί δεν έχει το κουράγιο να σου το πει.
Δεν θα μείνεις να παρακαλάς ένα άνθρωπο που είναι τόσο παγιδευμένος στις σκέψεις του και στις ανασφάλειες του, προσπαθώντας να τον πείσεις να σε αγαπήσει. Μάζεψε την αξιοπρέπεια σου και φύγε μακριά. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός σου για να τον πολεμήσεις και ούτε για να τον νικήσεις. Εσύ αποχωρείς νικήτρια της μάχης γιατί πολέμησες μέχρι τέλους. Ο ηττημένος βρίσκεται απέναντι, λαβωμένος στους λαβύρινθους του μυαλού του, από τον οποίο αν καταφέρει να ξεφύγει θα είναι αργά. Δεν βρίσκεις εύκολα ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να παλέψουν για σένα, με σένα, για σας.
