Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Βιάζεσαι γιατί νιώθεις τον χρόνο να τρέχει και έχεις τόσα πολλά ακόμα να κάνεις.
Πιέζεσαι να κάνεις πράγματα γιατί θέλεις να αφήσεις πίσω σου μια ιστορία.
Χάνεσαι στις σκέψεις που σε κατατρώνε, μέρα με την ημέρα, επειδή μια λέξη ή ένα τραγούδι σου έφερε μνήμες που ακόμα γρατζουνάν το μέσα σου.
Τρέχεις, κάθε μέρα τρέχεις και νιώθεις πως ακόμα δεν έχεις καταφέρει τίποτα.
Μειώνεις τον εαυτό σου γιατί ωρίμασες και είναι πια ώριμο να μην κατηγορείς άλλους για ό,τι συμβαίνει, παρά μόνο εσένα.
Τρέχεις. Τρέχεις, τρέχεις..
Στάσου λίγο!
Σήμερα σταμάτησε λίγο και κοίταξε γύρω σου.
Παρατήρησε λίγο την ζωή που τρέχει γύρω σου.
Η ζωή δεν έχει πλάνο.
Δεν έρχεται με εγχειρίδιο χρήσεως.
Δεν ζούμε τις ζωές των άλλων.
Μην συγκρίνεις.
Ναι, κάποιοι άνθρωποι δείχνουν πιο ευτυχισμένοι, πιο ολοκληρωμένοι, πιο επιτυχημένοι.
Και;
Κανείς δεν ξέρει τι κρύβεται πίσω από την πόρτα του σπιτιού τους όταν κλείνει.
Μην συγκρίνεις.
Για κάποιους ανθρώπους εσύ είσαι το πρότυπό τους.
Σε θαυμάζουν και σε ζηλεύουν για την ζωή που έχεις.
Γι’αυτό μην μένεις στο τι δεν έχεις.
Αλλά στο τι έχεις!
Μην τονίζεις τα όσα δεν έχεις καταφέρει, αλλά τα όσα έχεις καταφέρει!
Η ιστορία του καθενός γράφεται με διαφορετικό μελάνι, σε διαφορετικό βιβλίο.
Σε ξεχωριστό χρόνο.
Πες με ρομαντική, αισιόδοξη, μαλάκα, όπως θες που ακόμα πιστεύω ότι όλοι μας ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να εκπληρώσουμε έναν ιερό σκοπό.
Κανένας κύκλος δεν κλείνει αν αυτός ο σκοπός δεν εκπληρωθεί.
Όλοι βρίσκουμε τον δρόμο μας!
Γι’αυτό σταμάτα για λίγο να τρέχεις και απλά απόλαυσε την ζωή.
Μην την κυνηγάς, τρέξε παράλληλα.
Τρέξε μαζί της!
Με εμπιστεύεσαι;
Όλα στο τέλος θα γίνουν.
Και αν δεν γίνουν, δεν είναι το τέλος.
