Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Και τώρα πίκρα. Θυμός. Σκέψεις εκδίκησης. Αγανάκτηση. Τώρα με κατηγορείς.
Γιατί; Γιατί δεν είμαι πια εκεί.
Γιατί δεν μπόρεσα να ανεχτώ άλλο το τίποτα. Την απάθεια, την αδιαφορία. Την ανυπαρξία σου ολόκληρη.
Δεν μπόρεσα με οποιαδήποτε δικαιολογία μπορούσα να βρω, να στηρίξω άλλο μια μονομερή σχέση.
Από την μία εγώ, να σου δίνω απλόχερα ψυχή, τον χρόνο, την φροντίδα, το σώμα μου, την προτεραιότητά μου την ίδια.
Και από την άλλη εσύ, που προτεραιότητα είχες τα πάντα, εκτός από μας.
Γιατί εμείς βλέπεις, δεδομένα.. ήμασταν εκεί. Και θα’μασταν στο μυαλουδάκι και στα πλάνα σου.
Σου’χω νέα. Ξύπνησα από τον λήθαργο, τις αιώνιες δικαιολογίες που τόσο γενναιόδωρα προέβαλα για να μην σε ενοχλώ. Να μην σε ταράξω, να μην σε ταρακουνήσω καν, από το πρόγραμμά σου, μην τύχει και πάθεις κάτι.
Για αυτό αγάπη μου, βρήκα και εγώ, δικό μου πρόγραμμα, σπίτι, ζωή.
Για να έχω μια φορά εμένα και τις δικές μου επιθυμίες για προτεραιότητα χωρίς να νιώθω ένοχη ή να αισθάνομαι χαζή για αυτές μου τις επιθυμίες. Προτεραιότητα τον εαυτό μου, που δεν με προδίδει.
Τουλάχιστον όχι πια.
Αν σε συγχώρεσα; Ναι, γιατί ήθελα να βγάλω φλας και να προσπεράσω από ένα τελικά εμπόδιο εξέλιξης για ζωή, την σχέση μας.
Σε συγχώρεσα για να μπορέσω να σε αφήσω πίσω.
Δεν είναι της μόδας τα φαντάσματα. Όχι πια. Μας άφησα πίσω , συνειδητοποιώντας πια, πως οι άκυροι, δεν είναι όσοι δίνουν και χάνουν, μα εκείνοι, που δεν είναι διαθέσιμοι συναισθηματικά. Εκείνοι που είναι ευνουχισμένοι συναισθηματικά, εκείνοι που δεν αντέχουν καν, να πάρουν.
