Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Εσένα αγόρι μου έπρεπε να σε στείλω λεκτικά εκεί που δεν πατάει άνθρωπος. Να σε στείλω σε ένα πολύ μακρινό ταξίδι καθόλου ευχάριστο και χωρίς επιστροφή. Πολύ ευγενικά το έθεσα για να μη χρησιμοποιήσω απρεπή έκφραση. Εσένα, σου άξιζε να μπεις στο κλαμπ των “διαβάστηκε”. Πολλοί μαζεύονται εκεί μέσα, μια χαρά παρέα θα κάνατε. Σαν και του λόγου σου, πολλοί.
Αν ήξερα..! Αυτό το “αν” θα μπορούσε να σώσει πολλές από τύπους σαν και σένα. Γιατί ΑΝ ήξερα, δεν θα έμπλεκα. Έλα όμως που ΑΝ δεν πάθεις δεν θα μάθεις. Σχολή ολόκληρη θα ανοίξουμε με τόσα παθήματα. Εσένα αγόρι μου θα έπρεπε να σε ευχαριστήσω γιατί με έμαθες να μη σπαταλάω το σάλιο μου προσπαθώντας να εξηγήσω πράγματα που στο τέλος της ημέρας ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι τον συμφέρει και ό,τι του επιτρέπει η αντίληψη του. Να σε φτύσω, ναι, ίσως και να το χρησιμοποιούσα. Με έμαθες πως όσοι φορούν παντελόνια, δεν σημαίνει πως τα τιμούν κιόλας. Πως η ευθύτητα είναι αντρικό προνόμιο και εσύ άντρας δεν είσαι και ούτε θα γίνεις και ποτέ. Με έμαθες να μη στέλνω παραγράφους, όταν το μόνο που αξίζεις είναι η σιωπή μου. Με έμαθες πως ο τρόπος που φεύγει κάποιος, τα λέει όλα.
Ώρα να σε μάθω και εγώ όμως κάτι. Σταμάτα να ενοχλείς γυναίκες για τις οποίες δεν θα είσαι ποτέ έτοιμος. Αυτές που είναι υπερβολικές κατά τη γνώμη σου, δυναμικές, με άποψη και χαρακτήρα, δεν κάνουν για σένα. Εσύ θες να χειρίζεσαι, να δραματοποιείς, να επιβάλλεσαι. Ο σωστός άνδρας δεν τα κάνει αυτά, αλλά που να ξέρεις εσύ.
Εσένα, που απολάμβανα τόσο πολύ τις συνομιλίες μας και που σε “διάβαζα” καρτερικά, σου άξιζε να μείνεις στο “διαβάστηκε” γιατί εσύ αγάπη μου δεν κατάφερες ποτέ να με διαβάσεις. Καλύτερα. Δεν θα κατάφερνες ποτέ να καταλάβεις τη πλοκή μου. Εκεί που μόλις είχα αρχίσει να στη ξετυλίγω, εσύ βρέθηκες να πρωταγωνιστείς σε άλλο βιβλίο. Δεν θα σου το συγχωρήσω ποτέ που με άφησες να πιστέψω έστω και για λίγο πως οι σελίδες μου θα μπορούσαν να είχαν και το δικό σου μελάνι συντροφιά. Μια παράγραφος ήσουν σε αυτό το βιβλίο, που δεν έπρεπε να είχε καν γραφτεί. Γύρευα να γεμίσω τη σελίδα και πίστευα πως αυτή η παράγραφος ήταν ιδανική. Δεν ήταν όμως. Πολύ κακό για το τίποτα.
