Γράφει η Λέλα Σακήλια
Δεν είναι εύκολο να το πω, αλλά το νιώθω να με πνίγει. Κουβαλάω ήδη αρκετά ραγίσματα. Δεν ξέρω πόσα ακόμα μπορώ να αντέξω. Κάθε φορά που ανοίγω την καρδιά μου, κάθε φορά που αφήνω κάποιον να μπει μέσα, είναι σαν να δίνω κομμάτια από εμένα, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά δεν θα τα σπάσει.
Αλλά, ξέρεις, το να σπάσεις δεν πονάει μόνο. Σε αλλάζει.
Μερικές φορές, όταν σπας, δεν βρίσκεις πια τα κομμάτια σου. Τα μισά χάνονται, τα άλλα μισά δεν ταιριάζουν ξανά όπως πριν. Κι εγώ; Εγώ είμαι ήδη ένα μωσαϊκό από πληγές. Είμαι φτιαγμένη από όσα άντεξα, από όσα άφησα πίσω, από όσα έδωσα και δεν πήρα πίσω.
Γι’ αυτό σου λέω: Μην με σπάσεις κι εσύ.
Αν δεν μπορείς να με κρατήσεις, άφησέ με εκεί που με βρήκες. Αν δεν μπορείς να δεις τι κουβαλάω, αν δεν μπορείς να το σεβαστείς, μην προσπαθείς να μπεις μέσα. Δεν χρειάζομαι άλλα ψέματα, άλλα «ίσως», άλλες υποσχέσεις που λιώνουν στην πρώτη δυσκολία.
Δεν αντέχω να χάσω άλλα κομμάτια.
Είναι λίγα πια. Τα κράτησα με κόπο, τα έσωσα από άλλους τυφώνες. Και αυτά που μου έμειναν, τα προστατεύω σαν θησαυρό. Γιατί είναι το μόνο που έχω. Είναι η δύναμή μου, η αλήθεια μου, ο εαυτός μου.
Αν μπεις, να μπεις προσεκτικά.
Μην μπεις για να δοκιμάσεις τι μπορώ να σου δώσω. Μην μπεις μόνο για να πάρεις ό,τι σου λείπει. Αν μπεις, να μπεις για να μείνεις. Για να κρατήσεις τα κομμάτια μου ενωμένα. Για να μου δείξεις ότι, αυτή τη φορά, δεν θα χρειαστεί να τα μαζέψω ξανά από το πάτωμα.
Σε παρακαλώ. Μην με σπάσεις σε κομμάτια κι εσύ. Δεν θα το αντέξω άλλη μια φορά.
