Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Σε σένα που έγινες μαμά νωρίς.
Σε σένα που άργησες να κρατήσεις το παιδί σου επειδή γεννήθηκε πρόωρα και το έβλεπες από το τζαμάκι της θερμοκοιτίδας.
Σε σένα που δεν έγινες ακόμα.
Σε σένα που προσπαθείς και παλεύεις με χίλιους τρόπους να τα καταφέρεις.
Σε σένα που μεγαλώνεις μόνη σου το παιδί σου.
Σε σένα που κλήθηκες να γίνεις και πατέρας και μάνα μαζί.
Σε σένα που παλεύεις με την υγεία σου κάθε μέρα.
Σε σένα που γέννησες σε καιρό πολέμου.
Σε σένα που δεν είσαι πια εδώ.
Σε σένα που θες να μεγαλώσεις κι άλλο την οικογένειά σου.
Σε σένα που έχασες το παιδί σου και δε φεύγει λεπτό από το μυαλό σου.
Σε σένα που ακούς τη λέξη “μαμά” και σε πιάνει ρίγος από την κορφή μέχρι τα νύχια.
Σε σένα που είσαι πάντα εκεί για να ακούσεις τον πόνο του, τις σκέψεις του, το κλάμα του. Να χαρείς με τη χαρά του, τις επιτυχίες του και να σταθείς βράχος στα δύσκολα και στα εύκολα μαζί του, μπράβο.
Μπράβο για όλα αυτά τα τόσα και για τα άλλα τόσα που προσφέρεις και πρόσφερες καθημερινά σε αυτό το θαύμα που λέγεται ή λεγόταν παιδί σου. Μπράβο για τη τόλμη, το θάρρος και το ύψος που στάθηκες κάθε φορά που ήθελες να φωνάξεις, να κλάψεις και να τα παρατήσεις. Εσύ συνέχιζες να προχωράς βαστώντας στην πλάτη σου όλους αυτούς που σε είχαν ανάγκη.
