Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου.
Πόσο το αγαπώ αυτό το γέλιο σου!
Γελάνε και τα μάτια σου!
Αυτά τα μάτια που τα λένε όλα!
Γελάει και η ψυχή σου.
Το γέλιο σου που μου δίνει ζωή! Που το περιμένω. Που το αγαπώ!
Πόσο να ήξερες ότι μου φτιάχνει τη μέρα. .
Πόσο να ήξερες ότι μου φτιάχνει τη νύχτα.
Το χαμόγελο μου είναι μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μου.
Μόνη μου στο δρόμο σε σκέφτομαι να γελας και χαμογελάω!
Κάποιες φορές μου ξεφεύγει και γελάω δυνατά.
Σίγουρα κοιτάω δίπλα να δω αν με κοιτάνε και γελάνε κρυφά.
Ή μήπως σκέφτονται “κρίμα το κοριτσι”
Δεν με νοιάζει όμως, γιατί εμένα το γέλιο σου μου δίνει ζωή!
Με κανει να ζω, να γελάω, να χαχανίζω μόνη μου.
Με κάνει ευτυχισμένη που σε σκέφτομαι να γελας!
Μονίμως εχω ζωγραφισμένο ενα χαμόγελο στο πρόσωπο μου!
Που γελάς πάντα με την καρδιά σου.
Που θέλεις να βλέπεις τους ανθρώπους δίπλα σου να γελάνε και να είναι ευτυχισμένοι!
Που ξέρεις πως μου αρέσει και θέλεις να με κάνεις ευτυχισμένη!
Με βλέπεις να γελάω και γελάς πιο πολύ!
Απίστευτο πράγμα η Αγάπη αγάπη μου…
Απίστευτο πράγμα να μπορείς να κανεις τον διπλανό σου ευτυχισμένο χωρίς να δίνεις τίποτα παρά μόνο το γέλιο σου.
Κάποιες φορές κοστίζει ακριβά.
Το ξέρω!
Δεν το κανεις όμως για να πάρεις. Το κάνεις γιατί το νιώθεις.
Το κάνεις για να βλέπεις ακόμα και τα μάτια μου να γελάνε!
Πόσο το Αγαπώ αυτό το γέλιο σου!
Πόσο να ήξερες.
Μόνο να ήξερες!
LoveLetters
