Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Ήρθες..
Σα να μην έφυγες ποτέ.
Σα να ‘σουν πάντα εδώ.
Και χώθηκες στη ζεστή μου αγκαλιά
και έκλαψες γοερά
και ξέσπασες σε αναφιλητά
και γλύκανε η ψυχή σου
και αποκοιμήθηκες εκεί
και κούρνιασες σαν το πουλάκι,
δίχως λόγια,
δίχως σκέψεις,
δίχως χτες,
δίχως αύριο.
Μόνο τις στιγμές να ρουφήξεις,
στη σιωπή που μιλάει με τις αισθήσεις,
στην αγκαλιά που λέει σ΄αγαπώ,
στο βλέμμα που στάζει έρωτα ψυχής!
———
Σε έναν κόσμο που τον εκπαιδεύουν μόνο
να αποστειρώνεται αντί να αγγίζεται,
να φοβάται αντί να αγαπά,
να φιμώνεται αντί να ενθαρρύνεται να εκφράζεται,
είναι απαραίτητο και αναγκαίο να θυμόμαστε πως η έκφραση, η αγκαλιά, το άγγιγμα, το χάδι, το φιλί, είναι άκρως ωφέλιμα και θεραπευτικά, ενισχυτικά της ψυχικής, σωματικής και κοινωνικής υγείας!
