Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Έχεις νοιώσει ποτέ κενός μετά από μία έξοδο;
Από μία έξοδο που δεν μπορούσες να αρνηθείς και ξαφνικά, βλέπεις το χαμόγελό σου να χάνεται καθώς οι ήχοι γύρω σβήνουν, καθώς μένεις μόνος με τον εαυτό σου. Αυτόν που είναι πάντα εκεί και χωρίς ιδιαίτερο δισταγμό τον παραμερίζεις. Αυτόν που δεν θέλησες να ακούσεις. Αυτόν που κράτησες για λίγο φυλακισμένο και τον πίεσες να νοιώσει κάτι, την στιγμή που δεν το ήθελε, την στιγμή που δεν το χρειαζόταν.
Πόσες φορές έχεις μετανιώσει ένα «ναι» που έχεις πει, την αμέσως επόμενη στιγμή;
Μία καταφατική απάντηση για να δεις τον άλλον να χαμογελάει και να νοιώσεις ότι τον βοηθάς, ότι εκείνη την στιγμή είσαι χρήσιμος γιατί αν αρνηθείς, δεν θα είσαι, σωστά;
Φοβάσαι, φοβάσαι αυτό το άψυχο, «καλά» που θα σου απαντήσει μετά από τις πολλές προσπάθειες να σε μεταπείσει. Φοβάσαι τις επιπτώσεις που θα έχει το «όχι» σου. Τις φορές που, λόγω της μιας σου άρνησης, την επόμενη φορά δεν θα καταφέρει να είναι δίπλα σου όταν εσύ τον ζητήσεις. Φοβάσαι και γι’ αυτό δειλιάζεις.
Ξέρεις όμως, κανένας δεν μπορεί να καταλάβει τον χρόνο που διαθέτεις γι’ αυτόν. Όσο περισσότερο του δίνεις, τόσο περισσότερο θα ζητάει και όσο περισσότερο δίνεις, τόσο πιο δεδομένο σε έχουν και δεν πρόκειται να σε εκτιμήσουν παραπάνω. Καθώς είσαι ένα «ναι» σε ότι και να χρειαστούν.
Παρ’ όλα αυτά όμως, είσαι το άτομο που πάει τελευταίος στο «πάρτι» όταν είναι όλα έτοιμα και μένεις απλά να απορείς… τι πήγε λάθος!
