Γράφει η Πράξια Αρέστη
Αυτό τον έρωτα δεν τον ωραιοποίησα ποτέ.
Δεν είχα ανάγκη να τον ωραιοποιήσω ποτέ.
Δε σε φαντάστηκα ποτέ ως τον τέλειο πρίγκιπα του παραμυθιού που μαζί θα ζούσαμε μια όμορφη ιστορία αγάπης.
Αυτόν τον έρωτα τον ήθελα πάντα γι’ αυτό που είναι. Πρόσφυγα κυνηγημένο. Να αφήνει τον βρώμικο ιδρωτα του από τις ολονύχτιες μάχες και τους δυνατούς οργασμούς σε ξένα σεντόνια.
Να έχει δάκρυα και πόνο αλλά και ανεξάντλητη τρέλα και πάθος.
Δεν είμαι πριγκίπισσα. Είμαι αμαζόνα. Έπρεπε να μάθω να επιβιώνω.
Ποτέ δε με κάβλωναν οι πρίγκιπες και οι τέλειοι άνθρωποι.
Εγώ τους ανθρώπους τους θέλω σπασμένους, γεμάτους πληγές και ρυτίδες από τις εμπειρίες τους και από τις εσωτερικές τους μάχες για να νικήσουν τον κακό εαυτό τους. Δεν πειράζει που δεν τα καταφέρνουν πάντα.
Εγώ τους ανθρώπους τους θέλω να κουβαλούν λάθη στις πλάτες τους για να είναι προσγειωμένοι. Εγώ τους ανθρώπους τους θέλω σαν εσένα. Σαν εμένα. Με μια διαστροφή που να μην μπορώ να κατανοήσω. Με μία τρέλα που να με εξιτάρει.
Δεν ζούμε τον τέλειο έρωτα. Δε θα έχουμε ποτέ το “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα” στο τέλος της ιστορία μας. Δεν είμαστε οι τέλειοι πρωταγωνιστές ενός ακόμη χαρούμενου παραμυθιού. Είμαστε οι σπασμένοι πρωταγωνιστές μιας πραγματικής ιστορίας καθημερινών ανθρώπων σε μια κοινωνία εχθρική, καταζητούμενοι από τους άλλους και από τους ίδιους μας τους φόβους.
Μπορεί να χανόμαστε, να πολεμάμε ο ένας τον άλλο, όμως, κανείς άλλος δεν μπορεί να δει τον πραγματικό μας εαυτό και να μείνει. Κανείς άλλος δεν μπορεί να αντέξει τόσο σκοτάδι. Κι εμείς δεν αντέχουμε να κρυβόμαστε.
Γιατί εμείς πως βλέπουμε ο ένας τον άλλο και θέλουμε ο ένας τον άλλο γι’ αυτό που είναι πραγματικά κι όχι μόνο γι’ αυτό το κομμάτι που θα αποδεχόμασταν. Χωρίς καμία ωραιοποίηση, χωρίς καμία φαντασιοπληξία και χωρίς κανένα σκοπό να προσαρμόσουμε ο ένας τον άλλο στα μέτρα του.
Θα μπω μαζί σου στην ανωμαλία του μυαλού σου, θα μπεις μαζί μου στο απόλυτο αίσθημα του έρωτα κι ας νιώθουμε για λίγο σαν ψάρι έξω από τη θάλασσα.
Θα είμαστε πάντα αυτοί που χάναμε τους εαυτούς μας για να τους ξαναβρούμε από την αρχή.
Αυτοί που έχαναν ο ένας τον άλλον για να τα ζήσουν όλα πάλι από την αρχή.
