Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Μια μέρα θα σου λείψω, το ξέρω καλά αυτό.
Θα σου λείψουν τα βαρετά μηνύματα μου και το αμέριστο ενδιαφέρον μου.
Θα σου λείψει το χαμόγελο μου και ο τρόπος που σε κοιτούσα όταν μου μιλούσες.
Θα σου λείψουν οι προσπάθειες μου γι’ αυτό το γαμημένο το μαζί.
Τα άκυρα τηλεφωνήματα μου.
Οι αδηφάγες αγκαλιές μου και τα φιλιά μου που σε μεθούσαν.
Θα σου λείψει μωρό μου μια μέρα ο τρόπος που νοιαζόμουν για σένα.
Αναρωτήσου λοιπόν τι πήγε στραβά.
Γιατί εσύ θα το ξέρεις καλύτερα από εμένα.
Χρωστάμε στον εαυτό μας μόνο την αλήθεια.
Άλλωστε οι γυναίκες είναι δάσκαλοι αξιοπρέπειας κι αυτό μην το ξεχνάμε ποτέ.
Σταματούν για λίγο να κλαίνε, μετά σηκώνουν το κεφάλι και παίρνουν το δρόμο και πάλι.
Δεν ξέρω που βγάζει, αλλά θα σου πω που δεν βγάζει κάποια στιγμή.
Δεν με βγάζει εκεί που ήθελα, εκεί που ονειρεύτηκα.
Τη θεωρία της απόστασης την ανακάλυψαν οι εκ των υστέρων,
εκείνοι που με τίποτα δεν ρισκάρουν.
Εγώ ανήκω σ’ εκείνους τους άλλους που θεωρούν ότι για τη Δευτέρα πρέπει να μιλάμε τη Δευτέρα.
Την Τρίτη ίσως είναι πολύ αργά.
Γιατί εκείνους που αγαπάς πρέπει να τους αφήνεις ελεύθερους, γιατί δεν επιστρέφουν, παραμένουν.
Στην ουσία ποτέ δεν απομακρύνονται από εκεί που θέλουν να είναι.
Κι όταν η καρδιά απομακρύνεται μετράμε θύματα.
Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή και πρέπει να την ζήσουμε με τα καλά και τα κακά της.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς με άτομα που δεν σε θέλουν στην ουσία.
Θα πρέπει να έχουμε γύρω μας άτομα που βγάζουν στην επιφάνεια τον καλύτερό μας εαυτό!
Κι όταν μιλάω με τον εαυτό μου, είσαι τρελή μου λέει.
Είμαι ένα ανόητο κορίτσι μέσα σ’ ένα σώμα που γερνάει.
Γιατί δεν είναι το σεξ το οποίο έχουμε ανάγκη.
Το σεξ σήμερα το βρίσκεις λίγο-πολύ εύκολα.
Τα συναισθήματα μας λείπουν, οι όμορφες σκέψεις και τα λόγια, οι παρουσίες, η ποίηση, τα αστέρια και τα όνειρα.
Μας λείπει το αεράκι που ψιθυρίζει λόγια μαγικά στα αυτιά των ερωτευμένων.
Κι αν δεν τα καταλαβαίνεις όλα αυτά είναι γιατί δεν κατάλαβες την ευαίσθητη ψυχή μου.
Γιατί εγώ δεν παζαρεύω την αλήθεια μου με ψέμα για να αρέσω.
Δεν την παρηγορώ με ουτοπίες, δεν την διχάζω με φθαρμένα όνειρα.
Μου απομένει λίγος χρόνος για να ζήσω και θέλω να τον ζήσω με ουσία.
Γιατί το ουσιώδες είναι αυτό που μετράει στην ζωή.
Το δικό μου νόημα είναι να μπορώ να ξυπνώ με μια ευδαιμονία, χωρίς να έχω την απόλυτη ανάγκη της.
Γιατί η ευτυχία που θέλω, δεν πρέπει να χαλάσει την ευτυχία που έχω.
Γι’ αυτό και δεν διαπραγματεύομαι ούτε την αξία μου, ούτε την περηφάνειά μου!
