Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Προσπαθώ να γράψω κάτι για εσένα, κάτι με εσένα, κάτι που να σου μοιάζει έστω και λίγο, κάτι που να έχει τη μυρωδιά σου.
Κάτι που να σε θυμίζει, κάτι που θα φέρει στο μυαλό μου εσένα.
Δεν μπορώ, δεν μπορώ όσο και αν προσπαθώ, όσο και αν προσπάθησα.
Δεν έχει κάτι πάνω στη γη που να σου μοιάζει, έστω ένα ηλιοβασίλεμα, μια ανατολή, κάτι.
Δεν έχει όμοιό σου γεννήσει ετούτη η γη.
Δεν ξέρω τίποτα, δεν ξέρω αν ποτέ θα καταφέρει να έρθει οτιδήποτε στο μυαλό μου που να έχει τη θύμησή σου.
Όχι κάτι σαν εσένα, μα εσένα.
Προσπαθώ, προσπαθώ μα δε βρίσκω κάτι σαν τη μυρωδιά σου, τη μοναδική, εκείνη που έμενε επάνω στο κορμί μου μέχρι να ξεπλυθώ για να έρθω πάλι να την πάρω, πιο ζωντανή, πιο σημερινή.
Αλήθεια σου λέω, βάζω τα δυνατά μου, ψάχνω πρόσωπα εκεί έξω, ψάχνω αγκαλιές, αγγίγματα, ματιές, κάτι, κάτι που να σε θυμίζει, κάτι που να σου μοιάζει.
Το πήρα απόφαση πια πως δεν υπάρχει κάτι όμοιο, το πήρα απόφαση πια πως πρέπει , ναι πρέπει, να σταματήσω να γυρεύω το ομοίωμα σου, δεν έχει νόημα, δεν υπάρχει κανένα ίχνος από φως να με τραβήξει έστω σε μια τόση δα μικρή χαραμάδα ελπίδας.
Προσπάθησα πολύ μα δεν τα κατάφερα, με νίκησες, με νίκησες σε έναν πόλεμο δίχως συμμάχους.
Προσπάθησα να κρατήσω στο κεφάλι μου εκείνο το χαμόγελό σου και ξέρεις;
Νομίσω τα κατάφερα, νομίζω πως θα το κρατήσω αναλλοίωτο έως ότου κλείσω τα μάτια μου και το πάρω για πάντα μαζί μου.
Προσπάθησα, στο ορκίζομαι!
