Γράφει η Πράξια Αρέστη
Είναι Σεπτέμβρης μα το καλοκαίρι συνεχίζεται στον τόπο αυτό που για να βρεις το φθινόπωρο και την άνοιξη θα πρέπει να ψάξεις καλά.
Αυτός ο τόπος ήταν ξένος για μένα. Μια πόλη όπου όλοι έχουν τα πάντα κι όμως τρέχουν στους ψυχολόγους για να νιώσουν ότι έχουν έστω και λίγα, για να αγαπήσουν τον εαυτό τους.
Ήταν ξένος μέχρι που σ’ αγάπησα. Και μαζί αγάπησα τους δρόμους που περπατάς, τα στέκια που γυρνάς, τα πιτόγυρα που τρως, τη θάλασσα που κολυμπάς.
Η θάλασσα. Σαν μαγνήτης με ελκύει πάντα κοντά της. Χειμώνα, καλοκαίρι. Όπου είναι αυτή θέλω να πηγαίνω. Όπου είναι αυτή θέλω να πηγαίνουμε μαζί.
Εγώ θα το βρω το φθινόπωρο, θα τη βρω την άνοιξη. Όπως κάθε χρόνο. Γιατί στις εποχές που αλλάζουν τα χρώματα και τις μυρωδιές της γης βρίσκεται η ευτυχία. Και όχι στα ντιβάνια.
Και θα σε τραβήξω μαζί μου κι εγώ σαν μαγνήτης σ’ αυτή την ευτυχία που κάπου έχασες γιατί σταμάτησες να πιστεύεις στον εαυτό σου. Είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου. Θέλω να το ξέρεις. Να μην το ξεχνάς.
Κι αν υπάρχει τρόπος που δε σου έχω δείξει ότι σε θέλω, πες μου το για να τον βρω.
Κι αν υπάρχει τρόπος που να μην σου έχω δείξει ότι σ’ αγαπάω, πες μου το και θα σ’ το δείξω με άλλους τόσους.
Κι αν υπάρχει ακόμη έστω και μια μικρή αμφιβολία στη μυαλό σου ότι αυτό που νιώθεις δεν είναι έρωτας, προσπάθησε να ζήσεις μακριά μου. Αν τα καταφέρεις θα ξέρεις, ότι δεν είναι έρωτας. Αν όχι θα γυρίσεις πιο ήρεμος και σίγουρος από ποτέ, για σένα, για μένα, για μας.
Κι αν δεν πιστεύεις ακόμη ότι ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο, έλα να πάμε μια βόλτα οι δύο μας για να κουραστείς να γελάς. Για να κουραστείς να νιώθεις. Για να καταλάβεις ότι πριν τον έρωτα δεν υπήρχες. Δεν υπήρχα.
Φθινοπωριάζει… όχι σ’ αυτήν την τσιμεντένια και ψυχρή πόλη. Κάπου αλλού. Μακριά από δω, τα φύλλα άρχισαν να αλλάζουν χρώμα και να πέφτουν και το αεράκι είναι πιο δροσερό.
Άσε τους ανθρώπους να τρέχουν, να καίγονται στον πυρετό, να δηλητηριάζονται με λάθος αισθήματα κι εμείς πάμε να βρούμε αυτό το φθινόπωρο, να αλλάξουμε πλάνα και εικόνες, να ξεχάσουμε όλα τα μικροπράγματα που μας δυσκολεύουν τη ζωή και να κάνουμε έρωτα ξεχνώντας τον κόσμο. Τον κόσμο που δεν είναι έτοιμος να καταλάβει ότι ο έρωτας σου αλλάζει τη ζωή, αν τον αφήσεις να σε βρει.
