Γράφει η Φλώρα Σπανού.
Βλέποντας μια ταινία τα συναισθήματα που μας περιβάλλουν είναι πολλά και ποικίλα. Ειδικότερα όταν μία ταινία φτάνει προς το τέλος της νοιώθουμε την αγωνία και την ένταση μας να κορυφώνονται. Αναλόγως την ιστορία μπορεί να νοιώσουμε χαρά ή θλίψη, ικανοποίηση ή δυσαρέσκεια. Άλλοτε πάλι μπορεί να αισθανθούμε έντονο θυμό γιατί το τέλος δεν ήταν αυτό που κατά τη γνώμη μας έπρεπε να δοθεί. Και έτσι θυμώνουμε και νευριάζουμε γιατί θεωρούμε πως οι πρωταγωνιστές έπρεπε να είχαν άλλη κατάληξη από αυτήν που τους δόθηκε τελικά. Όμως, όποιο και να είναι το τέλος της ιστορίας, όσο και να μας δυσαρεστεί το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Γιατί άλλοι είναι εκείνοι που έγραψαν το σενάριο. Άλλοι είναι εκείνοι που αποφάσισαν για την μοίρα των πρωταγωνιστών. Κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό.
Όμως, τι θα συμβεί με τη δική μας ιστορία; Ποιος ή ποιοι είναι εκείνοι που θα ορίσουν το τέλος της;
Δεν έχει ποιοι φίλοι μου! Εδώ έχει μονάχα ποιός! Ναι, ποιός.
Για το δικό μας τέλος υπεύθυνοι είμαστε εμείς και μόνο εμείς.
Τη δική μας ιστορία μπορούμε να την αλλάξουμε. Ακόμη και τώρα!
Ναι, μπορούμε! Έχουμε ακόμη χρόνο! Πρέπει να εκμεταλλευόμαστε το χρόνο στο έπακρο!
Ακόμη και στα εβδομήντα μπορεί να γνωρίσεις τον έρωτα της ζωής σου!
Ακόμη και παντρεμένη με παιδιά μπορείς να σπουδάσεις. Υπάρχουν τόσες ευκαιρίες. Αρκεί να το θέλεις και να ψαχτείς!
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφήσουμε το τέλος της δικής μας ιστορίας να γραφτεί από άλλους. Η ζωή αυτή είναι δική μας. Και εμείς, μονάχα εμείς, πρέπει να χαράξουμε την πορεία της. Άσχετα από το αν στο δρόμο αυτόν έχουμε κάνει λάθη. Πολλά λάθη. Όλοι, όμως, κάνουν λάθη. Κανένας μας δεν είναι αλάνθαστος. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε.
Όπως, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το πόσο σημαντική είναι η ζωή μας. Και πολύ περισσότερο η ευτυχία μας. Αν δεν παλέψουμε εμείς οι ίδιοι για την ευτυχία μας τότε ποιος είναι αυτός που θα το κάνει; Πείτε μου, ποιος;
Μόνο εμείς. Εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κατορθώσουμε το ακατόρθωτο!
Μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να βγάλουμε φτερά και να πετάξουμε στον ουρανό!
Μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να νικήσουμε την κατάθλιψη! Την αποξένωση! Τη μοναξιά! Το φόβο! Τη μιζέρια! Τη δυστυχία! Και οτιδήποτε άλλο μας κάνει κακό σωματικά και ψυχικά.
Ότι και να είναι αυτό που μας δυσκολεύει τη ζωή, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο πρέπει να το παλέψουμε. Με το σωστό τρόπο πάντα. Ακόμη και αν πληγώσουμε κάποιον. Πάντα υπάρχει αυτός ο κάποιος που θα πληγωθεί από εμάς. Γιατί, όπως εμείς πληγωνόμαστε από τους άλλους, έτσι και οι άλλοι πληγώνονται από εμάς. Ακόμη και αν δεν το θέλουμε. Πάντα συμβαίνει. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Έτσι είναι η ζωή με τα ωραία και με τα άσχημά της.
Τις περισσότερες φορές οι περισσότεροι από εμάς βολευόμαστε σε καλούπια που άλλοι μας τοποθετούν.
Βολευόμαστε σε τρόπους ζωής που άλλοι μας νουθετούν.
Βολευόμαστε σε θέσεις εργασίας που αναγκαστικά δεχόμαστε να κάνουμε μόνο και μόνο για την επιβίωση μας.
Βολευόμαστε μόνο και μόνο στη σκέψη του αφού έχω μία σχέση είμαι καλά.
Έχεις όμως μία σχέση επειδή είσαι ερωτευμένος και αγαπάς τον σύντροφό σου ή απλά μόνο και μόνο για να μην είσαι μόνος; Για να λες πώς έχεις κι εσύ μια σχέση;
Σκέφτεσαι πως εσύ στη ζωή σου άλλο ήθελες να γίνεις.
Σκέφτεσαι πως τελικά τζάμπα πήγαν οι κόποι των γονιών σου γιατί σπούδασες κάτι που μπορεί να σου δίνει χρήματα όμως στην τελική δεν σου αρέσει να κάνεις.
Γιατί τότε όταν έδινες πανελλήνιες ήσουν ακόμη ανώριμος και δεν ήξερες τι θα σπουδάσεις. Γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα δεν φροντίζει σωστά να ωριμάζει τη σκέψη των παιδιών. Να τα καθοδηγεί σωστά. Και έτσι όταν έρθει η πιο κρίσιμη στιγμή του μέλλοντος τους εκείνα είναι σαν να βρίσκονται επάνω σε μία βάρκα μέσα στο πέλαγος, μόνα, δίχως πυξίδα, χωρίς να ξέρουν σε ποιο μέρος θέλουν να πάνε. Δυστυχώς.
Τώρα, όμως, που μεγάλωσες και ωρίμασες το ξανασκέφτηκες.
Δεν είναι αργά, όμως, ποτέ δεν είναι αργά.
Μπορεί βέβαια άλλοι να είναι υπαίτιοι για όλα αυτά που περνάμε, όμως δεν μπορούμε μόνο να κατηγορούμε τους άλλους σίγουρα κάπου έχουμε φταίξει κι εμείς οι ίδιοι.
Όλα και όσοι μας περιβάλλουν στη ζωή μας καθημερινά, σίγουρα, βάζουν και από ένα λιθαράκι επάνω στο δρόμο μας, όμως, το ποιο σταυροδρόμι θα διαλέξουμε μονάχα εμείς πρέπει να το αποφασίσουμε και όχι οι άλλοι.
Οι ευκαιρίες είναι εκεί και οι επιλογές είναι δικές σου αρκεί να είσαι έτοιμος να τις αρπάξεις.
«Τι λες λοιπόν; Είσαι;»
LoveLetters
