Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Το τέλος μιας κασέτας.
Μια χιλιοειπωμένη ιστορία.
Η ίδια.
Ξανά και ξανά.
Ίδιοι άνθρωποι. Ίδιοι ρόλοι.
Ίδια λόγια.
Στην αρχή έπαιζε ευχάριστα.
Άκουγες τα λόγια.
Έμενες σε αυτά.
Απολάμβανες τη μουσική.
Κάποιες φορές κάτι άλλο σου τραβούσε την προσοχή.
Κάτι ίδιο άκουγες, μα αλλιώς.
Κάποιες άλλες φορές ένιωθες διαφορετικά το νόημα των λέξεων.
Έβλεπες ό,τι δεν είχες δει.
Ωφέλιμη επανάληψη.
Κάποιες άλλες ξαναέπαιζε η κασέτα να τεστάρει την πρόοδό σου.
Την ψυχική και συναισθηματική.
Κάποιες άλλες χαμογελούσες που η ιστορία ήταν πια μια ιστορία του παρελθόντος και όχι του παρόντος.
Και κάπως έτσι αποφάσισες να σταματήσεις να παίζεις αυτήν την κασέτα.
Ήταν πια ξεπερασμένη.
Παλιά και παλιακή.
Το μάθημα το πήρες!
Το δώρο το άνοιξες!
Την ευλογία την ένιωσες!
Η παλιά κασέτα δεν είχε να σου δώσει τίποτα πια καινούργιο.
Εκπλήρωσε τον σκοπό της.
Τον ολοκλήρωσε!
Σου άνοιξε το δρόμο.
Το δικό σου δρόμο!
Το δρόμο της χαράς!
Το δρόμο της απόλαυσης!
Το δρόμο της ευγνωμοσύνης!
Κάθε φορά που παίζετε μια κασέτα, που ξαναλέτε μια ιστορία ξανά και ξανά, σκεφτείτε το λόγο που το κάνετε.
Οδηγός σας είναι η αίσθηση αφού είπατε την ιστορία.
Τι νιώθετε;
Χαλαστήκατε;
Νιώσατε ανακούφιση;
Αγαλλίαση ή κάτι άλλο;
Οι ιστορίες που αφηγούμαστε της ζωής μας έχουν ημερομηνία λήξης στο πόσο μας επηρεάζουν στο παρόν μας.
Είναι διδακτικές όταν τις “ανοίγουμε” σαν ένα καλό βιβλίο που παίρνουμε από τη βιβλιοθήκη μας να ξαναδιαβάσουμε να ωφεληθούμε.
Τις ιστορίες που λέμε και ξαναλέμε σαν μηρυκαστικά χωρίς να τις έχουμε χωνέψει, είναι γιατί προσπαθούμε επιτέλους να τις μεταβολίσουμε.
Ο καθένας αναζητά το δικό του τρόπο να το κάνει αυτό και στο δικό του χρόνο.
Ιστορία που λέγεται σα να ακούς μια κασέτα να παίζει και να ξαναπαίζει χωρίς να εστιάζει στο ποθούμενο δώρο που φέρει αυτή, είναι καταδικασμένη να κουβαλιέται ως βάρος στους ώμους στον παρόντα χρόνο.
Μια ιστορία που θα σταματήσεις να λες όπως την έλεγες ή σταμάτησες πια να την αναφέρεις, τότε επέτρεψες στον εαυτό σου την μετουσίωση αυτού που έζησες (συνήθως πονετικού) και μεταμόρφωσες μέσα σου και στη ζωή σου τον πόνο σε δώρο ανεκτίμητο.
Η ζωή μας έχει πολλές ιστορίες να διηγηθεί, όμορφες, δύσκολες, πονετικές, ιδιαίτερες και μοναδικές.
Όποιος καταφέρνει να σταματά να παίζει την κασέτα που πάλιωσε, απολαμβάνοντας τα δώρα που έφερε αυτή, ευαγγελίζεται στο παρόν του.
Γιατί ποιος μπόρεσε να απολαύσει το παρόν του και τους ανθρώπους του, κοιτώντας με το ένα μάτι θυμωμένα και εγκλωβισμένα στο παρελθόν του;
Ο μόνος λόγος για να το κάνεις αυτό, είναι για να σε γνωρίσεις στο παρόν σου, να συμφιλιωθείς με το παρελθόν σου και να περπατήσεις τον δρόμο της αληθινής σου φύσης!
