Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις τι θα πει πιστεύω σε εσένα;
Θα πει ότι ξέρω όλα σου τα λάθη, όλα σου τα σκοτάδια, όλα εκείνα που αρκούν στη λογική για να φύγω, κι εγώ να μένω.
Θα πει ότι σου χαμογελάω ακόμα και τις στιγμές που ξέρω το ψέμα.
Μην γελιέσαι, πάντα το ήξερα..
Θα πει ότι σου δίνω χρόνο να μου πεις την αλήθεια σου.
Μην γελιέσαι, κι αυτή την είδα μέσα σου.
Θα πει ότι σου δίνω χώρο να κάνεις τα λάθη σου, να τα διορθώσεις ή απλά να έρθεις, να σταθείς μπροστά μου και να τα κλείσουμε όλα όπως ξέραμε πάντα εμείς.
Πιστεύω σε εσένα γιατί σε αγάπησα και η δίκη μου αγάπη, δεν ξέρει να αίρεται.
Μπορεί να αποφασίζει να σιωπήσει, όταν την κερνάνε απογοήτευση, μα δεν αίρεται.
Βλέπεις κάποτε, το έκανε και για μένα κάποιος αυτό.
Μου έδωσε το χώρο και το χρόνο, να σταθώ στα πόδια μου και καταλάβω την αγάπη του με πράξεις.
Έγινε αγκαλιά και χάδι τις πιο σκοτεινές στιγμές μου.
Με άλλαξε… κι είναι μια άτυπη υπόσχεση που κρατάω από τότε!
Γι’αυτο και τώρα στέκομαι εδώ, ακίνητη, και σε περιμένω…
Σε περιμένω να κερδίσεις το στοίχημα που έβαλα μαζί σου.
Γιατί εγώ όταν χρειάστηκε, τα πόνταρα όλα στο παράλογο που όρισε η ψυχή μου. Όχι το μυαλό μου.
Γιατί εγώ, έτσι έμαθα να αγαπώ..
Γιατί εγώ, έτσι έμαθα να δείχνω εμπιστοσύνη και πίστη στους ανθρώπους (μου)..
