Γράφει η Γεώρα
Το κακό με τα κινητά πλέον είναι πως δεν έχουμε στα χέρια μας εκτυπωμένες φωτογραφίες.
Τι να το κάνω να γυρίζω σε μία οθόνη χιλιάδες φωτογραφίες; Δεν μπορώ να την αγκαλιάσω όταν μου λείπεις, δεν μπορώ να την τσαλακώσω, να την σχίσω πάνω στα νεύρα μου, να κλάψω κρατώντας την.
Δεν υπάρχει αυτή η μαγεία. Δεν μπορώ να γράψω από πίσω της. Να την κάνω δώρο, να φυλακίσω τη στιγμή γράφοντας εκείνη την κουβέντα που με συντάραξε.
Κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι. Δεν κυλάει δάκρυ, μονάχα σκέφτομαι πως δεν έχω μία φωτογραφία σου να σχίσω τώρα στον χωρισμό μας. Και νομίζω αυτό είναι που με πειράζει. Δεν μπορώ να εξωτερικεύσω τον πόνο μου.
Αύριο θα πάω να εκτυπώσω κάποιες φωτογραφίες μας και κάποιες που σε έχω τραβήξει μόνο σου στις εκδρομές μας, όχι για να τις κρατήσω, για να τις σκίσω, να μη μείνει κατάλοιπο, κομμάτι δικό σου.
Ίσως διαγράψω και τις συνομιλίες μας. Με πονάει που η τρυφερότητα τελικά κατέληξε σε αυτό το φιάσκο! Δεν ξέρω που το χάσαμε, τι πήγε λάθος, όμως ξέρω πως αύριο θα πάω να εκτυπώσω αυτές τις φωτογραφίες από στιγμές που είχαν αγάπη!
Περίεργο τέλος, βουβό, απρόσωπο! Νιώθω ένα μαράζι να με πλησιάζει. Περίεργο τέλος, σαν φάρσα Απρίλη που όμως κατέληξε σε δάκρυ!
