Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Πόσες φορές ζήτησα από το αθάνατο νερό σου να πιω.
Πόσες φορές ηδονικά παρακάλεσα για ένα σου βλέμμα.
Πόσες φορές ήπια από τους λυγμούς σου της ψυχής, και το κράτησα φυλαχτό στην καρδιά μου.
Σε θέλω, τον ουρανό μου μέσα.
Ουρλιάζω στα πυρά της καρδιάς, να ακουστεί στα ουράνια η φωνή.
Στο κορμί σου στρώνω ροδοπέταλα και μόνο να τα ποτίζω ζητώ.
Στο σώμα σου να γίνω ιχνηλάτης, να παίξω, να καταπατήσω ηδονές και αμαρτίες.
Στα μάτια σου να γίνω ακτιβίστρια ακριβών ιδανικών και να έρθω με την ψυχή μου στα χέρια να την απλώσω μπροστά σου.
Γιατί δική σου είμαι.
Πάντα ήμουν.
Από την πρώτη στιγμή που σε είδα.
Βέβαια δεν το ήξερα τότε.
Τώρα όμως όλα καίγονται μέσα μου.
Αφρούρητες σκέψεις ματώνουν θέλοντας να τρυπώσουν στα κάστρα της ζωής σου.
Σε θέλω να πάρει.
Φυσώ και με την φωτιά μου σου στέλνω μήνυμα έρωτα και επανάστασης.
Έλα.
Έλα.
Έλα..
