Της Σοφίας Παπαηλιάδου
Κι έρχεται που λες ένα πρωί, που αποφασίζεις να κηρύξεις «παύση πυρός».
Όχι, μην τρομάζεις, δεν μιλάω για παύση ζωής. Aυτή και να θελες δεν περιμένει λεπτό.
Σου μιλάω όμως για όλες εκείνες τις μικρές κι ανώφελες μάχες που βάζεις τον εαυτό σου να δώσει και σε εξαντλούν.
Αφαιρούν από μέσα σου ενέργεια, διάθεση, χαμόγελο..
Άνθρωποι μικροί, φαιδροί, λίγοι, που προσπαθούν να γίνουν κάτι τραβώντας τα σκοινάκια της ζωής σου νομίζοντας πως στοχεύουν στην καρδιά σου.
Και για δες το λίγο πιο καθαρά;
Μήπως το κατάφεραν κάποιες στιγμές;
Μήπως τους αφιέρωσες χρόνο από την ζωή σου για να ασχοληθείς μαζί τους;
Χάρηκαν με το στραβοπάτημά σου;
Ε και;
Σε λίγο θα σηκωθείς, σε λίγο θα σταθείς όρθια, σε λίγο θα περπατήσεις, σε λίγο δεν θα μπορούν να χαμογελάσουν άλλο.
Όχι γιατί θα κάνεις κάτι εσύ.
Εσύ θα κάνεις το φυσιολογικό και δεν θα ασχοληθείς καν μαζί τους.
Εκείνοι όμως, όταν δεν έχουν ζωή, όταν δεν έχουν κάτι άλλο να ασχοληθούν, όταν δεν έχουν νόημα στο τίποτα που είναι και στο κενό που ζουν, τι θα κάνουν;
Δεν σε νοιάζει! Ούτε κι εμένα με νοιάζει.
Είναι εκείνη η στροφή στη ζωή που αποφασίζεις να μην κάνεις τίποτα!
Να μην αλλάξεις τίποτα, να μην ανατρέψεις τίποτα, να μην παλέψεις και να μην πολεμήσεις για τίποτα!
Είναι εκείνη η στιγμή που εσύ θα κάνεις αυτό που θες και η ζωή θα μοιράσει απαντήσεις για σένα.
Και ξέρεις, η ζωή έχει την τάση να τα τακτοποιεί όλα με έναν δικό της τρόπο.
Σαρωτικό και απόλυτο.
Κι εσύ, δεν χρειάζεται καν να τα ελέγχεις όλα, δεν χρειάζεται καν να τα έχεις όλα κάτω από την ασφυκτική πίεση της τελειότητας σου.
Δεν χρειάζεται καν να προετοιμαστείς για όλα.
Άλλωστε η ζωή αρέσκεται να δοκιμάζει τα πιο ακραία της σενάρια εκεί που εσύ νομίζεις πως τα έχεις προβλέψει όλα και είσαι έτοιμος για όλα, μόνο και μόνο για να κάνει λίγη πλάκα μαζί σου!
Άσε την προετοιμασία! Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει και εσύ σπαταλάς την ζωή σου προετοιμάζοντας αυτό που δεν ξέρεις καν πως μπορεί να ζήσεις..
Σπαταλάς χρόνο δανεικό, χρόνο που δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω, για να τον κάνεις τι;
Δυσκολίες, απώλειες, προδοσίες, άνθρωποι μικροί και άδειοι που κάνουν θόρυβο με το κενό τους θα υπάρχουν πάντα.
Ξέρεις κάτι όμως;
Θα υπάρχουν και οι άλλοι οι υπέροχοι, οι μοναδικοί, οι γελαστοί. Εκείνοι που δεν συστήθηκαν ποτέ με την μιζέρια και μέσα από τα σκοτάδια της ζωής βγήκαν όρθιοι.
Λύγισαν, έπεσαν, καταγδάρθηκαν, σηκώθηκαν και συνεχίζουν.
Συνεχίζουν να αγαπάνε και να ερωτεύονται, να δίνουν και να δίνονται. Συνεχίζουν να ζουν…
Τράβα εκεί έξω, και ζήσε!!
