Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Σταμάτα να κοιτάς το ρολόι της ζωής, χωρίς να κάνεις τίποτα για εκείνη. Σταμάτα να μετράς τα λεπτά και ξεκίνα να μετράς τις στιγμές. Τις στιγμές που έρχονται και φεύγουν, δίχως να υπάρχουν όμοιές τους. Ο χρόνος περνά και δεν ρωτά ούτε κοιτά πίσω.
Είσαι εκεί για τη δική σου ζωή, για τα δικά σου θέλω. Δώσε της λίγη σημασία, γιατί πραγματικά το έχει ανάγκη. Ο χρόνος κάνει τη δουλειά του και την κάνει πολύ καλά. Το θέμα είναι, κατά πόσο εσύ τον κάνεις να περνάει καλά μαζί σου και κατά πόσο περνάς καλά μαζί του εσύ.
Ποιο το νόημα να μετράς τον χρόνο, αν δεν τον γεύεσαι μέχρι το κόκαλο; Ποιο το νόημα της ζωής, αν δεν την ζεις όπως ορίζει η λέξη ζω; Θα ξυπνήσεις ένα πρωί, θα κοιτάξεις το ρολόι σου και θα δείχνει περασμένα χρόνια, που τα άφησες να φύγουν, γιατί απλά προτίμησες να κοιτάς μόνο τους δείκτες να γυρνούν σαν τρελοί, δίχως να κουνάς ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι. Ποιο το νόημα να κυλά ο χρόνος σαν χείμαρρος σε ποτάμι, αν δεν φοράς γερές γαλότσες για να το περπατήσεις;
Ζήσε το σήμερα και άσε το μέτρημα! Αγάπα με πάθος και ένταση, γέλα δυνατά να σε ακούσουν μέχρι τα πέρατα της γης. Ο χρόνος δεν θα σε περιμένει. Το ρολόι θα δείξει πάλι περασμένα χρόνια, που δεν πήρες χαμπάρι π;vς έφυγαν και πο;y σκορπίσtηκαν. Θα φύγει και εσύ θα έχεις μείνει εκεί να μετράς ακόμα τους δείκτες του ρολογιού σου, που τρέχουν ένα ασταμάτητο χιλιάρι, χωρίς να περιμένουν και χωρίς να κοιτούν πίσω.
Να μετράς τις στιγμές σου, τα χαμόγελά σου, τη ζωή σου όλη, δίχως σταματημό και δίχως να κοιτάς πίσω, παρά μόνο για να θυμηθείς! Να θυμηθείς όμορφες στιγμές, που πέρασαν και έμειναν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό σου. Στο μυαλό σου και σε εκείνο εκεί το τικ τακ, που έκανε η καρδιά σου ενώ ζούσε!
Κάνε το χρόνο να μετράει για εσένα…
Ζήσε!
