Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Και αν με ρωτάς ναι και πάλι ναι θα απαντήσω.
Σε κάθε ερώτηση που στρέφεται εναντίον σου εγώ μόνο θετικά θα απαντάω.
Πέρασα περισσότερα από ότι άντεχα και μπήκα σε δρόμους που υπό άλλες συνθήκες ούτε απέξω δεν θα πέρναγα. Με έβαλες να ψάχνω λόγους που τελικά δεν δημιούργησα και με ανάγκασες να αναμετρηθώ με φόβους που δεν μου ανήκαν.
Αντιμετώπισα τη δειλία σου και προσπάθησα να τη δικαιολογήσω και στο τέλος όλες οι δικαιολογίες έβγαιναν γελοίες στα μάτια μου. Το θράσος σου με έμπλεξε με συναισθήματα που ενώ είχα το θάρρος να ζήσω εσύ ούτε που τα πλησίαζες.
Με έκανες να πιστέψω σε κάτι που εσύ δεν ήθελες εξ αρχής να ζήσουμε και στο τέλος μόνο εγώ βρέθηκα χαμένη. Οπότε ναι, ότι έπαθες ήταν αποτέλεσμα των δικών σου επιλογών αλλά δεν ξεπλήρωσες τα ζάρια που μου χρέωσες να περάσω.
Αυτό που έγινε σου άξιζε αλλά εμένα δεν με ξεχρέωσε οπότε δεν έμεινα ικανοποιημένη. Οι λογαριασμοί μας θα τελειώσουν όταν σε δω στο πάτο με συναισθήματα διαλυμένα, μόνο τότε θα νιώσω δικαίωση!
