Γράφει η Πράξια Αρέστη
Κάθε ώρα μαζί σου περνάει λες και είναι λεπτό και κάθε λεπτό λες και είναι δευτερόλεπτο.
Τον χρόνο δεν μπορώ να τον ελέγξω. Δεν μπορώ να τον σταματήσω. Κανείς δεν μπορεί, όμως πολλές φορές σκέφτομαι ότι…
Θέλω να ξεγελάσω την ώρα που θα φύγεις για να μην μας βρει ποτέ.
Θέλω να εξαφανίσω τη μέρα που θα μου πεις ότι τελειώσαμε για να μην τη ζήσω ποτέ.
Θέλω να λαβώσω τον χρόνο που μας παίρνει τα χρόνια για να μείνουμε πάντα νέοι κι ερωτευμένοι.
Θέλω να πάω στο παρελθόν για να σβήσω όλες τις κακές μας στιγμές και να τις αντικαταστήσω με πιο πολλές καλές.
Θέλω να βρω κάπου ακόμα δέκα ζωές για να σε ζήσω ξανά και ξανά, μήπως σε χορτάσω.
Όταν κοιτάζω τα μάτια σου είναι παράδεισος και θέλω αυτή η στιγμή, αυτή η ζωή να κρατήσει για πάντα.
Όταν σε χάνω είναι κόλαση. Πονάω παντού, μέσα και έξω και περιμένω απλά το τέλος σαν ελπίδα τσαλακωμένη και ξεχασμένη σε κάποιο υγρό υπόγειο.
Θέλω να ξέρω αν θα μπορώ να σε έχω λίγο πιο πολύ στη ζωή μου ή αν είναι όλα στο μυαλό μου και θα είσαι πάντα περαστικός.
Θέλω να βρω ένα τρόπο να νιώσεις την αγάπη μου ολοκληρωτικά, όμως, φοβάμαι ότι ίσως η δύναμή της σε τρομάξει. Πώς αλλιώς, όμως, θα με πιστέψεις; Πώς θα με καταλάβεις και θα με νιώσεις; Πώς θα δεις την αλήθεια;
Ο έρωτας είναι μία συνεχής αμφιβολία που σε τσιγκλάει όταν δεν τον κρατάς στα χέρια σου. Η ζωή, χωρίς τον έρωτα που θες, μπαίνει σε παύση. Υπάρχεις αλλά δεν ζεις και όλα σου φταίνε.
Κι εγώ δε θέλω μόνο να υπάρχω. Θέλω και να ζω!
