Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Ακόμη δυο δειλοί, μπρος στον έρωτα!
Είναι αστείο, δεν νομίζεις; Πώς γίνεται ο έρωτας να σε καλεί με όλη του τη δύναμη, να σε ξεσηκώνει, να σου ανάβει φωτιές, κι εσύ να στέκεσαι ακίνητος; Να στέκεσαι μπροστά του, δειλός, σαν να φοβάσαι να κάνεις το βήμα. Δυο ψυχές που νιώθουν, που ποθούν, που αναγνωρίζουν η μία την άλλη και παρ’ όλα αυτά μένουν δειλές. Αποφεύγουν τον χείμαρρο που θα τις παρασύρει, τη φλόγα που θα τις κάψει.
Γιατί;
Γιατί να νικήσει ο φόβος τον έρωτα; Μήπως φταίει που έχουμε μάθει να ζούμε σε ασφάλεια; Σε συμβάσεις και βολικές δικαιολογίες; Ο έρωτας, βλέπεις, δεν είναι ασφαλής. Δεν είναι βολικός. Είναι μια τρικυμία, ένα κάλεσμα που θέλει τόλμη. Και η τόλμη… δεν είναι για όλους.
Δυο δειλοί μπρος στον έρωτα. Δυο άνθρωποι που ήξεραν τι θέλουν, αλλά φοβήθηκαν να το πάρουν. Να το διεκδικήσουν. Κοιτάζονται στα μάτια και ξέρουν. Ξέρουν πόσο όμορφα θα ήταν. Ξέρουν πως ο κόσμος θα ήταν αλλιώς αν είχαν το θάρρος να πουν: “Σε θέλω. Σε επιλέγω.” Και όμως, τα λόγια δεν βγαίνουν. Οι πράξεις μένουν ανύπαρκτες. Το βήμα δεν γίνεται ποτέ.
Και τι μένει;
Μένει ένα ανεκπλήρωτο “εμείς.” Ένα βλέμμα που ποτέ δεν έγινε άγγιγμα. Ένα συναίσθημα που πνίγηκε από τον φόβο. Μένει η συνήθεια. Η ζωή που συνεχίζεται, γεμάτη με «αν» και «ίσως». Ένα χαμόγελο πικρό κάθε φορά που η σκέψη επιστρέφει σε εκείνον τον έρωτα που δεν έζησες.
Γιατί, λοιπόν, δεν τολμήσαμε;
Γιατί αφήσαμε τη δειλία να νικήσει; Ίσως γιατί μας τρόμαξε το «μαζί». Το τι θα έφερνε. Ίσως γιατί φοβηθήκαμε να χάσουμε τον εαυτό μας, να ρισκάρουμε τη βολή μας. Και τελικά, καταλήξαμε να χάσουμε αυτό που πραγματικά θα μας ολοκλήρωνε.
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω…
Θα σου έλεγα τα πάντα. Θα φώναζα αυτό που δεν είπα ποτέ. Θα έσπαγα τους τοίχους του φόβου και θα άφηνα τον έρωτα να με παρασύρει. Θα έσφιγγα το χέρι σου και θα σου έλεγα: “Μην είσαι δειλός μαζί μου. Δεν θα είμαι ούτε εγώ.”
Όμως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Αυτό που μένει είναι το μάθημα. Να μη μείνουμε ξανά δειλοί μπρος στον έρωτα. Να τον αγκαλιάσουμε, να τον ζήσουμε, να τον αφήσουμε να μας αλλάξει.
Γιατί ο έρωτας δεν περιμένει. Και η ζωή είναι πολύ μικρή για να ζεις μετανιωμένος για εκείνα που δεν τόλμησες.
