Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Περνάνε τα χρόνια και οι μέρες, περνάνε οι μήνες και οι βδομάδες και κομμάτια από τις αναμνήσεις χάνονται στα άδυτα του εγκεφάλου. Δίνουν την θέση τους σε πιο φρέσκες αναμνήσεις και εκείνες εξαφανίζονται στα αζήτητα, εκεί που κανείς πια δεν θα ψάξει.
Και ίσως ο μόνος τρόπος να κρατήσεις ζωντανή μια ανάμνηση, είναι μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία που να κλείνει μέσα της εκείνο το λεπτό, όποιο λεπτό. Να παγώνει στον χρόνο συναισθήματα που ίσως να μην ξαναζήσεις, έτσι για να έχεις να θυμάσαι.
Και εγώ, που αρχίζω πια και ξεχνάω πως με έκανες να νιώθω, ψάχνω απεγνωσμένα να κρατήσω την ανάμνηση με κάποιο τρόπο. Προσπαθώ να σε φέρνω στο μυαλό μου συνεχώς, με κάθε τρόπο, να με κάνω να θυμάμαι τη φωνή σου, το χαμόγελο σου, το άγγιγμά σου πάνω μου. Πως με έκανες να νιώθω.
Μα η ανάμνηση όλο και θολώνει, όλο και γίνεται πιο αχνή, πιο μακρινή.
Και θα ήθελα πολύ να έχω παγωμένο στον χρόνο ένα μας λεπτό μονάχα. Αλλά εμείς, ούτε φωτογραφία δεν υπήρξαμε.
Και τώρα, που ψάχνω να πιαστώ από αναμνήσεις, φοβάμαι πως θα χαθώ κι εγώ στο άδυτο του μυαλού μου παλεύοντας να ανακτήσω κάτι που τελικά ίσως να μην ήταν ποτέ ανάμνηση.
Ίσως ήταν απλώς η φαντασία μου.
Ούτε φωτογραφία δεν υπήρξαμε. Άραγε, υπήρξαμε ποτέ;
