Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Όταν φεύγεις, να καις τις γέφυρες
Δεν είναι εύκολο να φύγεις. Όχι πραγματικά. Το σώμα σου μπορεί να απομακρυνθεί, αλλά η ψυχή σου μένει πίσω. Κρατιέται από κάτι μικρό, ένα βλέμμα, μια κουβέντα, μια στιγμή που δεν πρόλαβες να ζήσεις όπως ήθελες. Και κάπως έτσι, η φυγή σου γίνεται μισή. Ένας αποχωρισμός που αφήνει τη γέφυρα αλώβητη, έτοιμη για την επιστροφή που, κατά βάθος, εύχεσαι να μη χρειαστεί να κάνεις.
Αλλά αν είναι να φύγεις, να φεύγεις ολοκληρωτικά. Να καίς τις γέφυρες.
Οι γέφυρες είναι για τους δειλούς.
Για εκείνους που θέλουν πάντα μια διαφυγή. Ένα μονοπάτι πίσω, αν η μοναξιά γίνει ανυπόφορη ή αν η ζωή μακριά από τον άλλον αποδειχθεί πολύ δύσκολη. Οι γέφυρες είναι για αυτούς που δεν ξέρουν αν θέλουν να μείνουν ή να φύγουν. Για εκείνους που ζουν στο “ίσως”.
Αλλά ο έρωτας, ξέρεις, δεν είναι για τους “ίσως”. Είναι για εκείνους που ρισκάρουν. Που ξέρουν πως αν κάτι τελειώσει, τελείωσε. Δεν υπάρχει χώρος για πισωγυρίσματα, για δεύτερες σκέψεις, για ανείπωτα λόγια που θα προσπαθήσεις να πεις “μια άλλη φορά”.
Όταν φεύγεις, να καίς τις γέφυρες.
Όχι από εκδίκηση. Όχι από θυμό. Αλλά από αγάπη. Αγάπη για όσα ζήσατε, για όσα δώσατε ο ένας στον άλλον. Γιατί, αν μείνεις μισός εδώ και μισός εκεί, δεν τιμάς τίποτα. Ούτε όσα ζήσατε, ούτε αυτόν που εσύ αποφάσισες να αφήσεις πίσω. Και σίγουρα όχι εσένα.
Το κάψιμο των γεφυρών δεν είναι καταστροφή. Είναι ελευθερία. Είναι το σημείο που λες: “Αρκετά”. Το σημείο που αναγνωρίζεις πως κάποια πράγματα, όσο κι αν πονάνε, δεν μπορούν να συνεχίσουν. Και όσο πιο πολύ τα κρατάς στη ζωή, τόσο περισσότερο πνίγεσαι.
Φεύγεις, όχι γιατί δεν αγάπησες, αλλά γιατί η αγάπη δεν ήταν αρκετή.
Και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια που πονάει. Όμως είναι και η μόνη που μπορεί να σε λυτρώσει. Κάθε φορά που αφήνεις μια γέφυρα όρθια, αφήνεις και μια υπόσχεση. Υπόσχεση πως ίσως γυρίσεις. Πως ίσως ξαναβρείς τον δρόμο σου πίσω. Και έτσι, δεν αφήνεις ποτέ πραγματικά τον άλλον να φύγει. Τον κρατάς δέσμιο της δικής σου αναποφασιστικότητας.
Αλλά η αγάπη χρειάζεται τόλμη.
Και τόλμη είναι να φεύγεις με όλη σου την καρδιά. Να αφήνεις πίσω σου ό,τι σε κρατάει στάσιμο. Να σέβεσαι τον άλλον αρκετά ώστε να μη του δίνεις ψεύτικες ελπίδες. Να σέβεσαι τον εαυτό σου αρκετά ώστε να μη ζεις με “αν”.
Όταν φεύγεις, να καίς τις γέφυρες. Όχι για να καταστρέψεις, αλλά για να αφήσεις τον χώρο να χτιστούν καινούργιες. Γιατί, κάποιες φορές, για να βρεις τον εαυτό σου ξανά, πρέπει να αποχαιρετήσεις ολοκληρωτικά αυτόν που ήσουν. Και ίσως, αν οι δρόμοι σας είναι γραφτό να συναντηθούν ξανά, να το κάνουν χωρίς γέφυρες. Αλλά με μια νέα αρχή.
