Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Ξεθώριασες ρε φίλε με τον καιρό και μαζί ξεθώριασαν κι οι αναμνήσεις μας. Είχαμε πει πως θα στεκόμαστε ο ένας στον άλλο “για πάντα”, θα περάσουμε και τις μπόρες και τις καταιγίδες μαζί.
Κι είναι καιρός τώρα που δεν θυμάμαι τη φωνή σου, δεν θυμάμαι ούτε το χαμόγελό σου. Σε έχω στο μυαλό μου σαν μια θολή παρουσία.
“Κολλητοί”, “αδέρφια”, “καλύτερα κι από οικογένεια”, έτσι λέγαμε ο ένας τον άλλο. Θυμάσαι;
Τότε που τρώγαμε το ξύλο μαζί κι οι δυο για να μην καρφώσουμε ο ένας τον άλλο, θυμάσαι;
Και μετά; Στα ζόρια του στρατού, στα ζόρια των πρώτων απωλειών, εμείς λέγαμε “μαζί” θα το περάσουμε γιατί είμαστε αδέρφια.
Και πέρασε ο καιρός, και μέσα στη βουή και στις δήθεν σχέσεις, ξεθωριάσαμε κι εμείς.
Προσπαθώ πολύ σήμερα να θυμηθώ τι έγινε και η καθημερινή παρουσία έγινε μια στο τόσο και μετά μια στο ακόμα πιο… τόσο και έχω πια τρία χρόνια να σε δω.
Όχι, δεν σου φορτώνω το ανάθεμα, όσο έφταιξες, τόσο έφταιξα.
Η φίλια, θέλει καθημερινή φροντίδα, παρουσία, πράξεις, τριβή και κάπου εμείς χτίσαμε ζωές, καριέρες, σχέσεις, γκλαμουριάσαμε τη ζωή μας στο instagram και ξεθωριασαμε την φιλία μας στην ζωή.
Κι απόψε “αδερφέ”, πίνω ένα τσίπουρο στην υγειά σου, γιατί μπορεί να ξέχασα πολλά και να ξέχασες άλλα τόσα, μα τα γενέθλιά σου, δεν τα ξέχασα ποτέ.
Χρόνια πολλά φίλε..
