Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Έψαχνα λέξεις, έψαχνα αισθήματα, έψαχνα κάπου να πιαστώ! Έψαχνα κάτι για να σε κρατήσω μέσα μου.
Ό,τι και αν έψαχνα ότι και αν σκεφτόμουν όλα φωνάζαν να φύγω μακριά και το έκανα. Σου ήταν δύσκολο να παραδεχτείς την απόφαση σου γι’ αυτό σε απάλλαξα εγώ.
Μια απόφαση που είχες πάρει από την αρχή αλλά δεν ήθελες να την παραδεχτείς ενώπιον μου, από ντροπή γιατί μιλούσε στην καρδιά σου η αλήθεια μου, η αγάπη μου, η όλη ευθύτητα και το δόσιμό μου.
Κάτι που δεν είσαι.
Αυτό το κάτι έξω από σένα σε έφερε κοντά μου και όλο αυτό το ζήλεψες. Το ζήλεψες τόσο που ήθελες να του μοιάσεις. Όμως δε γίνεται να γίνουμε ο άλλος, είμαστε ότι είμαστε, μα κυρίως είμαστε οι επιλογές μας.
Νόμισα πως είχες να δώσεις η ανόητη, εξ’ ιδίων τα αλλότρια έκρινα βλέπεις, αλλά τελικά αποδείχτηκε πως ήρθες μόνο για να πάρεις.
Ήρθες να πάρεις λίγο από τον εαυτό μου και εγώ δε σου έδωσα το λίγο μου, σου έδωσα απλόχερα το όλο μου. Στη ζωή σου άλλωστε ήρθα για να σε βοηθήσω και όχι για να σε δυσκολέψω.
Μόνος σου τα έκανες δύσκολα τα απλά. Μόνος σου πήρες αποφάσεις πατώντας πάνω μου, ποδοπατώντας με. Νόμισες ότι έζησες κάτι μοναδικό, νόμισες πως μ’ αγάπησες , έτσι έλεγες «κοίτα με στα μάτια δεν το βλέπεις σ’ αγαπάω!»
Δε θα γίνεις εγώ, θα παραμείνεις ένας ονειροπόλος ποιητής.
Αφού για σένα τα όνειρα μένουν μόνο εικόνες στο μυαλό, αφού για σένα η ελπίδα είναι η μοίρα της ζωής, αφού για σένα πίστη είναι η μέτρια επιλογή ζωής σου, δικά σου λόγια.
Κι αν με πλήγωσες γιατί είπες και δεν έκανες, με την αίσθηση των σωμάτων μας όταν αγκαλιαζόμασταν θα προχωρήσω και θα προχωρήσεις.
Όμως χώρια! Όπως επέλεξες, άργησα αλλά κατάλαβα ποιος και πόσος είσαι.
Διάλεξες όχι εμένα, το σέβομαι και αποχωρώ! Δε διαπραγματεύομαι το πολύ μου και το όλο μου!
