Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Όταν οι απαντήσεις αργούν, οι ερωτήσεις χάνουν τη σημασία τους. Σε τι εποχή ζούμε; Τόση απαξίωση, τόση νωθρότητα, τόσος ξεπεσμός. Ρωτάς κάτι και η απάντηση έρχεται μετά από ένα τέταρτο, τόσο αργά που προσπαθείς να θυμηθείς τι ρώτησες. Κι αυτό το λένε επικοινωνία; Πίσω από μία οθόνη, προσπαθούμε να βγάλουμε συναίσθημα. Χαθήκαν όλα στη μετάφραση, μαζί με το φλερτ και την ουσιαστική επικοινωνία. Τόση προχειρότητα, τόση παρακμή. Πού πήγε η εγκεφαλικότητα; Πού πήγαν οι αξίες; Γιατί νομίζουν κάποιοι ότι με ένα σεξ διορθώνουν τα πάντα; Και πώς να γίνει αυτό το σεξ αν δεν ξέρεις τίποτα για τον άλλον; Έχετε κάνει έρωτα με ψυχή; Να είστε τόσο ερωτευμένοι που να νιώθετε ότι θα σας φύγει η ψυχή; Αυτή η επιφανειακή προσέγγιση, “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε”, είναι τουλάχιστον απεχθής. Αν δεν συναντήσεις τον άλλον, να μάθεις για τη ζωή και τα όνειρά του, αν δεν συνομιλήσεις με το πνεύμα του, αν δεν φλερτάρεις με την ευφυΐα του, πώς μπορεί να γεννηθεί έρωτας; Δυστυχώς, κάποιοι έμαθαν στις ξεπέτες, αλλά όλο αυτό είναι τόσο κενό όσο και η προσωπικότητά τους. Γιατί να επιλέξω μια σχέση που στηρίζεται σε ένα Messenger ή ένα Instagram; Όπως είπαμε, όταν οι απαντήσεις αργούν, οι ερωτήσεις χάνουν τη σημασία τους. Και πολλές φορές, δεν απαντούν καν και μένουν στο “διαβάστηκε”. Γι’ αυτό σου λέω, είμαι της παλιάς σχολής. Θέλω να ρωτάω και να κοιτάζω τον άλλον στα μάτια. Θέλω να φλερτάρω με το μυαλό, όχι με ένα πληκτρολόγιο. Θέλω να κάνω αληθινό έρωτα, όχι cybersex. Θέλω να ζω, όχι να πληκτρολογώ.
