Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Δεν σε ξέρω. Η εικόνα σου όμως έχει τυπωθεί μέσα μου.
Σε είδα μια φορά και είναι σαν να σε ξέρω πάντα!
Μια κοπέλα ψηλή, με μακριά ξανθά μαλλιά και καστανά μεγάλα μάτια.
Το χαμόγελο σου φωτεινό και οι κινήσεις σου απαλές και συντονισμένες με τις δικές του.
Όμορφη, γλυκιά, τρυφερή μα πάνω από όλα δίπλα του, δίπλα σε αυτόν που πριν ένα μήνα ήταν όλη μου η ζωή. Δεν μπορούσα να σε αγνοήσω.
Ίδιο βήμα, ίδιο χαμόγελο, ίδια χρώματα στα ρούχα σας, ένα ζευγάρι ταιριαστό με τα μάτια μου αλλά τόσο αταίριαστο με την ψυχή μου.
Εσύ είσαι, λοιπόν, η καινούργια κοπέλα του.
Και εγώ; Εγώ είμαι η πρώην.
Η πρώην που σας χαζεύει από το απέναντι πεζοδρόμιο, παγωμένη από την εικόνα σας και ανακουφισμένη από την βροχή που άρχισε να πέφτει. Που ξέρετε μπορεί και να καταφέρει να ξεπλύνει τα συναισθήματα και την ζήλεια που νιώθω να μου καίει τα σωθικά.
Εκείνος; Ερωτευμένος και ευτυχισμένος. Σε κοιτάει και χαμογελάει, σε πιάνει αγκαλιά και σε οδηγεί κάτω από ένα υπόστεγο, μην του βραχείς. Πάντα έτσι ήτανε, υπερπροστατευτικός και δοτικός.
Δεν ξέρω τι δεν πήγε καλά με μας, αλλά με σας όλα προμηνύουν ένα ευτυχές τέλος. Τον ξέρω καλά, αναγνωρίζω τον έρωτα στα μάτια του, το πάθος στο τρόπο που σε αγκαλιάζει.
Δεν θα στο ευχηθώ, όμως. Δεν μπορώ. Όσο και αν ξέρω πως δεν φταις εσύ που τον έχασα, όσο και αν όλα τέλειωσαν μεταξύ μας και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, δεν μπορώ να σας ευχηθώ να είστε ευτυχισμένοι. Ούτως η άλλως, δεν έχετε ανάγκη την δική μου ευχή.
Δεν ξέρω αν ταιριάζετε ή αν ήταν καλύτερα με μένα, ούτε αν πρόκειται να τον αγαπήσεις όπως εγώ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι σε ζηλεύω πολύ.
Σε ζηλεύω που τον έχεις!
Σε ζηλεύω που κοιτάς το βλέμμα του, που ακούς τις λέξεις του, που μυρίζεις το άρωμα του, που γεύεσαι τα φιλιά του, που κουρνιάζεις στην αγκαλιά του, που φωλιάζει στην δικιά σου. Σε ζηλεύω για όλα αυτά που ζεις μαζί του. Ίσως να μην μπορείς να καταλάβεις την αξία τους τώρα. Άλλωστε πρώτα πρέπει να χάσεις κάτι, για να το εκτιμήσεις.
Σε αγαπάει, το ξέρω. Το είδα στο χαμόγελο του. Ήταν αληθινό και φώναζε πέρα ως πέρα ότι είναι ευτυχισμένος. Λυπάμαι που δεν κατάφερα να τον κάνω να νιώσει έτσι εγώ και ας με έκανε εκείνος να τον ερωτευτώ παράφορα και να μην μου έχει μείνει τίποτα τώρα που έφυγε μακριά μου.
Μία πόρτα έκλεισε και ήταν η δική μου. Μία πόρτα άνοιξε και ήταν η δική σου.
Δεν θέλω να με λυπηθείς, θέλω απλά να τον προσέχεις, να τον ανέχεσαι και να φροντίζεις να χαμογελάει πάντα έτσι. Έτσι όπως τώρα, έτσι όπως χαμογελούσε και με μένα στην αρχή.
Εγώ θα πάω παρακάτω και ελπίζω να μην σας ξαναδώ στον δρόμο μου. Να μην σας ξανασυναντήσω και να καταφέρω να σβήσω την εικόνα σας, αλλά και τις αναμνήσεις μου μαζί του, από το μυαλό μου.
Και αν σου μιλήσει ποτέ για μένα, μην ζηλέψεις. Είναι λάθος. Εγώ είμαι παρελθόν και ο κίνδυνος έρχεται πάντα από το μέλλον. Εκείνο πρόσεχε.
Καλή τύχη,
Η πρώην
