Γράφει η Αριάδνη.
Πέρασε κι αυτή η μέρα. Κάποιοι τις μετράνε. Εσύ προτιμάς να τις τελειώνεις ακούγοντας μουσική για να ξεφεύγεις λίγο.
Ένα τραγούδι, μια φράση.. Όταν γεννιέσαι άγριο ζώο, όσο κι αν σε χαϊδεύουν, δεν εξημερώνεσαι, κάποια στιγμή θα δαγκώσεις.
Και μια σκέψη που στριφογυρίζει στο μυαλό σου.. Όλοι μας δεν γεννιόμαστε άγρια ζώα; Αυτή δεν είναι η φύση μας; Και η εξημέρωσή μας ξεκινάει με το που ανοίγουμε τα μάτια μας σ’αυτόν τον κόσμο. Η εξημέρωσή μας γίνεται αργά αλλά σταθερά από τους ανθρώπους που μας μεγαλώνουν. Συντελείται με τα δώρα που μας προσφέρουν, την αγκαλιά, την ασφάλεια, την αποδοχή, τη συγχώρεση, την αγάπη.
Επειδή όμως κανένας δεν είναι τέλειος, κάνουν κι εκείνοι τα λάθη τους. Έτσι μεγαλώνουμε κι εμείς ατελείς. Κάτι μας λείπει. Κάτι που δεν μας δόθηκε όσο το χρειαζόμασταν ή ακόμη μπορεί και να μας δόθηκε με λάθος τρόπο και να μην το εισπράξαμε. Όπως και νά’χει όμως, μας λείπει και το ψάχνουμε από τους ανθρώπους που συναντάμε αργότερα στη ζωή μας. Κι όταν μας το δίνουν, στιγμιαία ημερεύουμε, κι όταν μας το στερούνε εξαγριωνόμαστε και δαγκώνουμε.
Κι όσο μεγαλώνουμε, διαπιστώνουμε ότι τελικά σε κανέναν μας δεν είναι πλήρως εξημερωμένο αυτό το αγρίμι που κρύβεται μέσα του. Όλοι μας ψάχνουμε ανθρώπους να μας δώσουν απλόχερα ό,τι μας λείπει για να καταφέρουμε, έστω και αργά, να το ημερέψουμε. Κι έτσι μέσα στις ατέλειές μας, με το αγρίμι να βρυχάται, άλλοτε δαγκώνουμε και άλλοτε μας δαγκώνουν. Και η μόνη διέξοδος σ’αυτόν τον φαύλο κύκλο, είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να εξημερώσουμε το θηρίο εντός μας.
Ότι πρέπει να βρούμε τη δύναμη να σταθούμε μπροστά του, να το αναγνωρίσουμε και να το στήσουμε στον τοίχο για όλες τις φορές που δάγκωσε εμάς και τους ανθρώπους γύρω μας. Κυρίως όμως, θα πρέπει να του χρεώσουμε την ευθύνη για τις περιπτώσεις που το ένστικτό του αποκοιμήθηκε και άφησε δίπλα μας εκείνα τα αγρίμια που μας κατασπάραξαν.
Μετά θα πρέπει να το συγχωρέσουμε για τα λάθη του και να το αγκαλιάσουμε για να το παρηγορήσουμε.
Θα πρέπει να το αποδεχτούμε για να νιώσει ασφάλεια και να ημερέψει.
Κι όταν το αγαπήσουμε θα μπορέσει επιτέλους να κάνει τον πόνο του φως και όχι σκοτάδι. Θα πιστέψει κι εκείνο ότι δεν του πρέπει μόνο η μοναξιά.
Γιατί μόνο όταν αγαπήσουμε το αγρίμι μέσα μας θα γίνουν όλα πιο εύκολα και θα καταλάβουμε πόσο πιο ουσιαστικό είναι στους ανθρώπους μας να λέμε..
«Δεν θέλω να με αγαπάς, να σε αγαπάς όσο κι εγώ θέλω!»
