Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Βλέπεις ανθρώπους λαμπερούς, γεμάτους χαμόγελα. Βλέπεις ζωές πασπαλισμένες με χρυσόσκονη, όμορφες, αστραφτερές. Πόσες φορές δεν ήθελες να έχεις τη ζωή τους, πόσες φορές δεν ζήλεψες την ευτυχία τους; Κοιτώντας μέσα όμως, βαθιά, πίσω από τις κλειστές πόρτες, ίσως η αλήθεια να είναι διαφορετική. Ίσως η αλήθεια να είναι σκληρή και να πονάει.
Κάποιες φορές κρίνουμε το βιβλίο από το εξώφυλλο του, δίχως να έχουμε διαβάσει τις σελίδες του. Έχουμε μάθει επικεντρωνόμαστε σε αυτό που βλέπουμε. Στην πραγματικότητα τα φώτα είναι κλειστά, δεν λάμπει τίποτα, όλα είναι σκοτεινά.
Άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά, δίνουν μάχη με τους δαίμονες τους, με τις δυσκολίες τους. Αυτοί οι άνθρωποι όμως δεν χάνουν ποτέ το χαμόγελό τους, γιατί είναι μαχητές και ένας μαχητής όσο κι αν πρέπει να παλέψει δεν εγκαταλείπει, δεν παραδίδει ποτέ τα όπλα. Είναι εκεί, ακούραστος μαχητής, μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, λεπτό λέμε το λεπτό, κάθε μάχη που νικά, θριαμβευτική.
Ναι αυτοί οι άνθρωποι είναι παραδείγματα. Οι ζωές τους είναι ένα μεγάλο σχολείο. Όχι για αυτό που φαίνονται, μα για αυτό που είναι, για αυτό που θα έπρεπε να βλέπουμε, να διδασκόμαστε, να παίρνουμε παράδειγμα και όχι να ζηλεύουμε. Αυτούς τους ανθρώπους προσωπικά τους θαυμάζω, τους θεωρώ ήρωες. Ήρωες της ζωής. Για όλους εσάς, εμάς, εκείνους που δεν το βάζουν κάτω.
