Γράφει η Σπυριδούλα Σγούρου
Έτσι είμαστε εμείς, οι άνθρωποι! Αδύναμοι, εγωιστές. Δεν παραδεχόμαστε τα συναισθήματά μας εύκολα. Πληγώνουμε και πληγωνόμαστε. Κρύβουμε τον πόνο στα πιο βαθιά μέρη της ψυχής μας, από φόβο. Αφήνουμε τον χρόνο να περάσει, πιστεύοντας πως θα ξεχάσουμε. Μα στα αλήθεια, δυο ψυχές που αγαπήθηκαν πολύ, πως μπορούν να ξεχάσουν;
Είναι λοιπόν εκείνες οι στιγμές, οι αναπάντεχες, που ένα άρωμα, μια φιγούρα στο πλήθος, ένα τραγούδι θα μας θυμίσει πως κάποτε αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε πολύ. Η πληγή θα αρχίσει πάλι να αιμορραγεί, οι αναμνήσεις θα στροβιλίζονται στο κεφάλι μας και εμείς θα αναρωτιόμαστε γιατί;
Γιατί δεν δώσαμε την ευκαιρία στον εαυτό μας, να αφεθούμε. Γιατί δεν προσπαθήσαμε να ρισκάρουμε. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα, αν μιλούσαμε ο ένας στον άλλο. Αν είχαμε το θάρρος να αφήσουμε τον εγωισμό στην άκρη, ίσως και να τα είχαμε καταφέρει. Δεν το κάναμε όμως. Αγάπη αξόδευτη. Κι ο χρόνος πέρασε. Οι δρόμοι παράλληλοι και εσύ και εγώ, μείναμε με την απορία πως θα ήταν η ζωή μας, αν όλα ήταν αλλιώς. Λόγια που δεν ειπώθηκαν, όνειρα που έμειναν μισά και εμείς χαθήκαμε στη δίνη του χρόνου. Άραγε με σκέφτεσαι, καμιά φορά;
Είναι κάτι βράδια, που έρχεσαι στον ύπνο μου. Τότε, μας βλέπω όπως ήμασταν παιδιά. Καθόμαστε σιωπηλοί, δίπλα-δίπλα, κοιτώντας το αυγουστιάτικο φεγγάρι. Άλλες φορές πάλι, σε βλέπω απόμακρο και δεν μπορώ να σε πλησιάσω. Μετά, χάνεσαι! Περίμενα είκοσι χρόνια για τη στιγμή που θα σε ξαναέβλεπα. Πάντα τη φανταζόμουν αυτή την ώρα. Σκεφτόμουν πως θα ήταν, πως θα αντιδρούσες εσύ, πως θα ένιωθα εγώ!
Η μοίρα παίζει παράξενα παιχνίδια. Άλλωστε, είχαμε αφήσει έναν κύκλο ανοιχτό. Βράδυ Αυγούστου, στα ίδια μέρη, να μετράμε ο καθένας τις πληγές μας. Μεγαλώσαμε, αλλάξαμε! Σε είδα, να στέκεσαι στο ίδιο σημείο, όπως τότε. Ήσουν με παρέα. Τα βλέμματά μας, συναντήθηκαν. Το δικό σου όμως, ήταν αλλιώτικο. Αμήχανο, θολό. Ποιος θα έκανε την πρώτη κίνηση; Σε πλησίασα, ένα τι κάνεις και μια αγκαλιά. Ένα άγγιγμα στο χέρι. Και τότε, μέσα σε δευτερόλεπτα, χάθηκα στο βλέμμα σου. Τα μάτια δεν λένε ψέματα, καλέ μου! Είδα στα μάτια σου, τον καθρέφτη μου! Δεν είχες ξεχάσει ούτε κι εσύ!
Ο καθρέφτης είχε σπάσει και εμείς, έπρεπε πια να κάνουμε ειρήνη με τη λήθη. Είχε έρθει η ώρα, ο κύκλος να κλείσει. Αργήσαμε, καλέ μου.
Μας πήρε, είκοσι χρόνια να πούμε, αντίο! Είσαι ελεύθερος πια, σε συγχώρησα. Μόνο καλά πράγματα θέλω για σένα. Ελπίζω πως κάποια μέρα, θα με συγχωρήσεις κι εσύ! Ίσως και να το έχεις κάνει, αφού δεν έρχεσαι πια στα όνειρά μου. Να προσέχεις, και να ξέρεις πως αγαπήθηκες πολύ!
