Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου.
Πώς σηκώνεσαι στα πόδια σου όταν κοιτώντας χαμηλά δεν τα βλέπεις καν;
Είναι άγραφος νόμος τελικά όταν θα έρθει το “στραβό” να ακολουθήσουν αλλά τόσα άσχημα από πίσω του.
Δικαιολογημένα απελπίζεσαι και πέφτεις σε ένα κενό χωρίς σταματημό.
Είναι στη φύση του ανθρώπου ποτέ να μη κοιτάει τα χειρότερα και με λαχτάρα απληστίας να ουρλιάζει για όσα δεν έχει χωρίς ούτε ένα ευχαριστώ για όσα έχει.
Είναι μάλλον συγκεκριμένα τα στάδια της άρνησης.
Λίγο η θλίψη, λίγο που τίποτα δεν έρχεται όπως το θέλουμε, λίγο ο καιρός, λίγο που όλα μας φταίνε.
Απαισιοδοξία.
Δεν έχουμε σκοπό να κοιτάξουμε ούτε μισό μέτρο μπροστα και έτσι απλά βουλιάζουμε σε αυτό που οι ίδιοι δημιούργησαμε.
Ο καθένας μας κάνει το πρόβλημα του τεράστιο, βλέπεις έχουμε μάθει να ζούμε μόνο για εμάς.
Δε πιστεύω σε θεούς και δαίμονες,
Σε προσευχές και θυσίες.
Δέχομαι τις αισιόδοξες συμβουλές μέχρι ενός σημείου, μετά αηδιαζω, άλλωστε έξω απ’ το χορό…
Πιστεύω σε εμένα, στο μυαλό και στη δύναμη ψυχής του κάθε ανθρώπου.
Κανένας ποτέ δε βοηθηθηκε εξ ουρανού.
Συν Αθηνά και χείρα κίνει.
Τίποτα δε λέγεται αλόγιστα.
Σκέψου πριν πράξεις και πράξε για να έχεις.
LoveLetters
