Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Πού πάει ο έρωτας όταν φεύγει;
Σε ποια διαδρομή χάνεται;
Πού κρύβονται εκείνα τα “για πάντα” που ειρωνεύονταν τα “τόσο όσο”;
Πώς φεύγει αυτή η γεύση της απογοήτευσης από τα χείλη;
Όχι, δεν έχεις κανένα “κατηγορώ” να αποδώσεις. Όλα τα ξερες από την αρχή. Όλα ήταν καλώς καμωμένα και τακτοποιημένα σ’αυτή την παράφωνη συμφωνία του έρωτα.
Μόνο που δεν υπολόγισες πως εσύ, του “τόσο όσο”, θα αφηνόσουν για μια φορά σ’αυτό που λένε έρωτα.
Και τώρα, η ψυχή σου μόνο ξέρει τι δύναμη ζητά για να κρατάς το βλέμμα σου καθαρό και το κεφάλι σου ψηλά.
Η ψυχή σου μόνο ξέρει πίσω από πόσα χαμόγελα έκρυψες ένα “μου λείπεις” και πίσω από πόσα “μια χαρά” έκρυψες τον πόνο σου.
Τώρα ψάχνεις τον τρόπο να ξεχάσεις, μα εκείνο το backspace στο πληκτρολόγιό σου, δεν λειτουργεί στους ανθρώπους.
Τι παίρνουν μαζί τους οι έρωτες όταν φεύγουν;
Παίρνουν ένα κομμάτι σου ο καθένας. Ένα κομμάτι από τις αντοχές σου, ένα κομμάτι από την πίστη σου, ένα κομμάτι από εσένα..
Κι αν κάποιος σου είπε πως ο χρόνος όλα τα γιατρεύει, ξέχασε να σου πει, πως ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές. Όχι τα σημάδια. Αυτά μένουν και φροντίζουν να μην ξεχάσεις ποτέ.
Κι έτσι δεν ξεχνάς. Ξεπερνάς, προσπερνάς, προχωράς.. μα δεν ξεχνάς.
Γελάς, ταξιδεύεις, γεμίζεις στιγμές κι ανθρώπους, μα τώρα πια τα τείχη σου είναι καλά φυλαγμένα.
Αναλώνεσαι και σπαταλιέσαι, αγγίζεις και αγγίζεσαι, μα όλα τόσο όσο να μην αγγίζεσαι παραπάνω απ’ όσο αντέχεις. Να μην μπορεί κανείς ν’ αγγίξει την ψυχή σου. Να μην μπορεί κανείς να σε ξαναπαίξει στα ζάρια για την πλάκα του. Να μην γίνεις κανενός το κερδισμένο στοίχημα με τον εγωισμό του.
Το “τόσο όσο”, ξαναγίνεται ο κανόνας. Κι εσύ γύρισες πίσω.. στο πριν από εκείνον τον έρωτα.
Μόνο που τώρα, είσαι λίγο λιγότερη..
