Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Μια ζωγραφιά, μια ομορφιά μελάνι που χύθηκε στα ξαφνικά.
Ένα λάθος, δικό σου, που δεν μέτρησες σωστά. Κι ήταν μεγάλο το λάθος της παραμέλησης.
Τον χρόνο που άφησες ανεκμετάλλευτος να περάσει.
Την ψυχή σου που άφησες τόσο να ταλαιπωρηθεί.
Μα το πέρασες. Από μέσα. Και το ξεπέρασες. Και έμαθες και βίωσες και είδες. Και μέσα από τον πόνο και το μάθημα, εξελίχθηκες, ωρίμασες.
Και υποσχέθηκες στον εαυτό σου το τελευταίο κύμα ξεκαβαλώντας, το μάθημα να το κρατήσεις.
Να’χεις να το θυμάσαι.
Πόσα θηρία πολέμησες και πόσο γενναία στάθηκες. Πόσα παράσημα γέμισες. Καλύτερος για να γίνεις. Καλύτερος και πιο συνειδητός. Πιο ξυπνητός. Τον εαυτό σου περισσότερο για να προσέχεις,
να φροντίζεις, να αγαπάς.
Και μαζί με σένα, συνειδητά, ξυπνητά πια, να αγαπάς και να σέβεσαι και τους άλλους.
Τίποτα δεδομένο.
Να θυμάσαι να λες και κανένα ευχαριστώ εκεί ψηλά.
Που είσαι, που υπάρχεις, που το δικαίωμα ακόμα σου δίνεται να ζεις.
Να ζεις και να επιλέγεις.
