Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Κουράστηκα από σχέσεις εφήμερες, παράξενες και μπερδεμένες. Από σχέσεις που δεν έχουν τίποτα να πουν αλλά τσατάρουν με τις ώρες περνώντας λίγο το χρόνο τους, μέχρι την επόμενη φορά.
Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους πληγωμένους, ανασφαλείς στον έρωτα και τη αγάπη, κλεισμένους σε ηλεκτρονικά κουτιά που περιμένουν από κάπου να πιαστούν.
Βαρέθηκα να βλέπω φάτσες σκυθρωπές , μουντές και ευάλωτες από φόβο μη κριθούν και λερώσουν το προφίλ τους. Ανθρώπους που έχουν τόσα πολλά να πουν αλλά πνίγονται στη σιωπή τους γιατί πριν από αυτή υπήρξε χαλάζι και τους σκόρπισε τα πάντα.
Το θέμα φίλε μου είναι να βρεις αυτό που θέλεις. Να διεκδικήσεις αυτό που ψάχνεις τώρα, γιατί το αύριο αργεί πολύ. Να προσπαθήσεις να βρεις όχι μόνο τον άνθρωπό σου αλλά και τη ζωή σου μέσα από χιλιάδες επιλογές. Να μπορέσεις να βρεις την ηρεμία μέσα από τόση φασαρία που γίνεται δίπλα σου. Να αναδύσεις την εμπιστοσύνη του εαυτού σου και ύστερα να τη περάσεις και στους άλλους δίπλα σου.
Να έχεις τη σιγουριά του εαυτού σου, όποιος και αν είναι αυτός. Να τολμάς , να πολεμάς για όλα αυτά που αγαπάς. Να κάνεις το πόνο σου γέλιο και να προχωράς γιατί άλλη ζωή δεν έχει.
Να ονειρεύεσαι και να χαμογελάς στο σήμερα κλείνοντας πονηρά το μάτι με μια μικρή επιφύλαξη στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Να συγχωρείς κάνοντας λάθη και να εισπράττεις αγάπη σα και αυτή που έδωσες.
Μη περιμένεις τη ζωή να σου δείξει το δρόμο. Αυτή κοιμάται και εσύ δουλεύεις. Αυτή σιωπά και εσύ μιλάς. Αυτή καραδοκεί σε μιαν άκρη μη τυχόν και τη ξεχάσεις. Με τους προσωρινούς θορύβους δε ξύπνησε κανείς , απλά ξεγέλασε για λίγο τη στιγμή, μέχρι να έρθει η επόμενη.
