Γράφει η Ιωάννα Βασιλειάδου
Το να έχεις έναν σύντροφο είναι το ωραίοτερο που μπορεί να σου συμβεί. Είναι η απόλυτη ευτυχία να υπάρχουν αμοιβαία συναισθήματα. Να αγαπάς αλλά και να αγαπιέσαι! Γιατί αν συμβαίνει ένα από τα δύο δεν είναι χαρά είναι μαρτύριο και άδικο για αυτόν που δίνει αγάπη αλλά λαμβάνει αδιαφορία.
Αλλά τι σημαίνει όμως συντροφικότητα; Είναι μόνο το μοίρασμα εμπειριών κι αναμνήσεων, είναι ο χρόνος που αφιερώνει ο ένας στον άλλον; Είναι τα χάδια; Είναι τα φιλιά; Είναι τα γλυκά λόγια;
Τι απ΄ όλα αυτά; Ή όλα αυτά;
Μήπως όμως εκτός από αυτά το σημαντικότερο απ΄όλα είναι να δίνεις το χαμόγελο στον άλλον ακόμα και στις πιο γκρίζες μέρες του; Ή αντιστοίχως να στο δίνει ο σύντροφός σου;
Όταν η θλίψη ζωγραφίζεται στο πρόσωπό σου. Όταν τα δάκρυα ανεβαίνουν στα μάτια σου. Δε θέλεις να δει κανέναν. Δε θέλεις να σε δει κανένας. Νιώθεις απελπισία, απόγνωση, άγχος, στεναχώρια. Όλα σε φταίνε, όλα σε πειράζουν. Και πάνω απ΄ολα ο ίδιος σου ο εαυτός! Τα βλέπεις όλα μαύρα. Ακατόρθωτα, ανυπέρβλητα.
Τότε το μόνο που χρειάζεσαι είναι μία μεγάλη αγκαλιά. Όχι επίκριση με λόγια, ύφος ή πράξεις. Λόγια τρυφερά. Παρηγορητικά. Ενθαρρυντικά. Αισιόδοξα. Φλογερά. Επαινετικά.
Λόγια που θα σβήσουν τις όποιες αμφιβολίες που φωλιάζουν στην ψυχή και στο νου σου! Γιατί οι περισσότερες είναι λανθασμένες σκέψεις κι όχι απαραίτητα αληθινές.
Όλοι λοιπόν αυτό που κυρίως χρειάζομαστε εκτός από τα συνηθισμένα, είναι την στήριξη και την υποστήριξη!
Να με κάνεις να χαμογελάω ακόμα και στις πιο γκρίζες μέρες μου! Αυτό είναι το μόνο που θέλω! Μόνο αυτό!
