Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Η αγάπη δεν είναι οικονομική συναλλαγή. Δεν αγαπάς από την ανάγκη να πάρεις πίσω κάτι σε αντάλλαγμα. Αγαπάς από τη δική σου εσωτερική ανάγκη να προσφέρεις απλόχερα το καλύτερο ποιοτικά συναίσθημα που φέρει η ανθρώπινη ψυχή.
Η ανιδιοτελής αγάπη δεν στηρίζεται σε υλική βάση αλλά σε ηθική. Χτίζει πάνω σε γερά θεμέλια οτιδήποτε παρέχεται γενναιόδωρα. Αν υπήρχε αυτού του τύπου, ας μου επιτραπεί η έκφραση, αγάπη σε καθέναν από εμάς, δεν θα υπήρχε εκμετάλλευση ούτε υποκρισία στις διαπροσωπικές σχέσεις που χτίζονται βάσει του τύπου δούναι και λαβείν.
Αυτός που εκτιμάται ότι αγαπάει, δεν περιμένει ανταπόκριση επειδή πρέπει. Το κάνει διότι πηγάζει εντός του εκείνη η ανάγκη να προσφέρει φροντίδα. Διακονεί η ψυχή του. Δεν αγαπώ για να με χαρακτηρίσουν πονόψυχο και καλόκαρδο. Δεν αγαπώ για να μου πλέξουν εγκώμιο και να με δαφνοστεφανώσουν.
Να αγαπάς χωρίς να νιώσεις πίκρα αν δεν λάβεις το ίδιο. Να αγαπάς χωρίς να μισήσεις εκείνον που σε εγκατέλειψε. Να αγαπάς χωρίς να σκεφτείς ότι ήσουν “πολύς” για τον άλλον που θεωρείς τελικά «λίγο» για σένα. Κανείς δεν είναι ούτε αρκετός ούτε λιγοστός για κανέναν.
Η έκφραση “το σκουπίδι του ενός ο θησαυρός κάποιου άλλου” έχει μεγάλη βαρύτητα. Αυτόν που εμείς χλευάσαμε, λόγω του ότι δεν ανταποκρίθηκε εν τέλει στις προσδοκίες μας, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι ο κόσμος όλος, να δίνει και τη ζωή του.
Ίσως το να δώσει κάποιος τη ζωή του για αυτόν που αγαπάει δεν έχει τόση αξία όσο το να την δώσει για κάποιον που δεν γνωρίζει καν, ή ακόμα καλύτερα για κάποιον που απλά δεν έτυχε να είναι αρωγός της αγάπης του και της συμπάθειάς του. Η ψυχή είναι και πομπός και δέκτης θετικών και αρνητικών σκέψεων, πράξεων, λόγων. Δεν επιλέγουμε πάντα εμείς τι θα αποδεχτούμε, αλλά στο χέρι μας είναι αυτό που θα εισπράξουμε να το μετατρέψουμε σε κάτι θετικό για όλους μας.
