Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου
Δεν έχεις μπέσα, βρε ζωή…
Άλλες φορές είσαι γλυκιά σαν μέλι κι άλλες στάζεις τόσο δηλητήριο,που ποτίζεις μέχρι και την ψυχή και την κάνεις να νοσεί.
Άλλοτε φέρνεις αληθινούς ανθρώπους κι άλλοτε σκορπάς αδίστακτα περαστικούς.
Πότε με κάνεις και νιώθω ζωντανή και πότε σε αισθάνομαι εχθρό μου.
Αδίστακτη είσαι, βρε ζωή…
Άλλοτε με γεμίζεις με χαρά και άλλοτε σπέρνεις αλόγιστα τον πόνο.
Πότε μου δείχνεις την καλή σου την πλευρά και πότε την ασχήμια σου όλη.
Με κερνάς μια στάλα ευτυχίας και μετά γεμίζεις το ποτήρι μου φαρμάκι.
Χτίζεις όνειρα, θρέφεις ελπίδες και μετά το μετανιώνεις και με απίστευτο θράσος τα παίρνεις όλα πίσω.
Μια πόρνη είσαι τελικά…
Μια πόρνη, που προσφέρεις λίγες σταγόνες ηδονής και σαν έρθει η ώρα, ζητάς το πιο ακριβό αντάλλαγμα.
Μια πόρνη, που σαγηνεύει με ένα βλέμμα, μα δεν υπόσχεται καμιά αγάπη.
Μα εγώ σε έμαθα πια, δεν σε φοβάμαι!
Έμαθα να μην πέφτω στις στημένες παγίδες που μου βάζεις.
Έμαθα να σε δέχομαι, με ότι κι αν κουβαλάς στα χέρια σου.
Έμαθα πότε να σε περπατώ και πότε να σε χορεύω.
Έμαθα και να σ’ εκτιμώ κι ας είσαι δίχως μπέσα.
Έμαθα και να σ’ αγαπώ, με όλα τα πρόσωπά σου! Μα…
Μα μου χρωστάς μια αγάπη ρε ζωή…
Μια αγάπη τρελή και δυνατή, που θα με κάνει να ξεχάσω όλη την ασχήμια αυτού του κόσμου.
Μια αγάπη απ’ αυτές τις ατέλειωτες, που όλο και θα δυναμώνει.
Μια αγάπη ακέραιη και ξεκάθαρη, χωρίς πρέπει και δεν πρέπει.
Μια αγάπη όλο πάθος και ένταση, απ’ αυτές που κάνουν όλες τις αισθήσεις να δουλεύουν στο κόκκινο.
Μια αγάπη δίχως όρια και δίχως ημερομηνία λήξης.
Μια αγάπη με μπέσα και πυγμή, απ’αυτές που αντέχουν σε όλες τις συνθήκες!
Μου χρωστάς μια αγάπη, σου λέω, βρε ζωή…
Μία αγάπη που να μην μπάζει ψέμα και υποκρισία, μίσος και κακία.
Μια αγάπη που να ‘χει στεγανά, μ’ακούς γαμώτο;
Μια τέτοια αγάπη μου χρωστάς και δεν φεύγω από δω, αν δε μου την ξοφλήσεις!
Εδώ θα μείνω και με πείσμα θα την καρτερώ.
Μια καθαρή, όλο λαχτάρα αγάπη μου χρωστάς, ρε ζωή…
Μια αγάπη αγνή κι αληθινή, που θα ‘ναι ολοδικιά μου!
