Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Τριγυρνώ στους δρόμους. Μέσα στη νύχτα έχω για συντροφιά τη σκιά μου να με ακολουθεί όπου κι αν πάω. Ερημιά. Μοναξιά. Το φεγγάρι από ψηλά να φωτίζει το διάβα μου. Έχει πανσέληνο απόψε αλλά δεν είναι ωραία. Χωρίς εσένα τίποτα δεν είναι ωραίο.
Πήγα και κάθισα στο παγκάκι που είχαμε κάτσει τη πρώτη μας φορά. Όταν είχαμε γνωριστεί. Εκεί που δώσαμε το πρώτο μας φιλί.
Όταν έφτασα ένιωσα σα να σε είχα δίπλα μου, σα να υπήρχε το δικό σου χέρι να με αγγίζει. Κοίταζα το φεγγάρι με την ελπίδα να το κοιτάζεις κι εσύ τώρα από κάπου. Εύχομαι έστω σήμερα, έστω αυτή τη μέρα, αυτή την ώρα να είσαι μόνος. Να το κοιτάζεις και να με θυμάσαι.
Μου χες πει ότι σε κάθε πανσέληνο θα μαστε μαζί.
Και να που ήρθε μια πανσέληνος που δε περίμενα. Που δεν ήθελα να ρθει ποτέ, αλλά ήρθε. Δεν είμαστε μαζί. Δε σε έχω κοντά μου. Δε σε έχω δίπλα μου, ούτε δικό μου πια. Μετά από δω δε θα γυρίσουμε μαζί σπίτι να κοιμηθούμε αγκαλιά. Αυτή τη φορά θα επιστρέψω μόνη και θα πάρω αγκαλιά τις αναμνήσεις μας και θα αποκοιμηθώ για άλλη μια νύχτα μόνη.
Έλα. Έστω και στα όνειρά μου. Έστω να σε δω εκεί και να σε αισθανθώ ξανά δικό μου. Έλα κι ας παραμείνει ένα όνειρο που ξημερώνοντας θα σε πάρει από κοντά μου.
