Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη.
Η μοναξιά πληγώνει λένε. Άλλους τους φοβίζει, άλλοι την αποζητάνε κι άλλοι πάλι δεν ξέρουν πώς να την χειριστούνε. Εμένα πάλι δεν με φοβίζει η μοναξιά μου ούτε την αποζητούσα ποτέ μου. Εμένα με πονάει που με άφησες μόνη. Και δεν με πονάει τόσο η μοναξιά μου στη διάρκεια της μέρας. Όχι, όχι τόσο τις μέρες.
Τα πρωινά και τα μεσημέρια μου περνάνε και ξοδεύονται σχεδόν ανώδυνα. Δεν με πονάνε τόσο. Εκείνο που με πληγώνει και δεν μπορώ να διαχειριστώ με τίποτα είναι τα βράδια μου. Αυτά τα άδεια, νεκρά βράδια. Που με αφήνουν να κρυώνω στο κρεββάτι μου, σε μια γωνίτσα του, μόνη. Μονάχη χωρίς εσένα, χωρίς τα χέρια σου και την μορφή σου. Χωρίς να ακουμπάω πάνω σου και να μυρίζω την ανάσα σου. Χωρίς να απλώνω τα χέρια μου και να σε αγγίζω.
Στο κρεββάτι μου, κάθε βράδυ μαζεύομαι στην γωνίτσα μου και σου κάνω χώρο για να έρθεις. Κι ας λείπεις από το σπίτι, κι ας ξέρω πως δεν θα έρθεις ποτέ. Βλέπεις, όμως, έμαθα να κοιμάμαι με εσένα πλάι μου. Με έμαθες να κοιμάμαι και να ξυπνάω μαζί σου.
Ξέρεις, δεν είναι που έφυγες. Ακόμα εδώ είσαι. Θα κλείσω τα μάτια και θα σε δω ή έστω θα σε φανταστώ. Τα όνειρα φοβάμαι.. Είναι για εμένα – για εμάς – πολυτέλεια. Είναι μια ψευδαίσθηση, ένα ψέμα. Με κάνουν να νιώθω πως είσαι ακόμα δίπλα μου, πως αν τεντώσω λίγο το χέρι μου θα σε πιάσω. Κι όμως, αν ξυπνήσω δεν θα είσαι δίπλα μου για να τα μοιραστώ μαζί σου… Δεν τα θέλω…
Πάρ’ τα! Κράτα και τα όνειρα όπως και το μέλλον μας μόνο για σένα.
Με έμαθες τι θα πει να μηδενίζω τη μοναξιά… Κι από τότε με άφησες μονάχη μου να παλεύω μαζί της… Με τις αναμνήσεις και την μορφή σου να μεταβάλλεται, να αλλάζει, να μου κλέβει το νου και τις σκέψεις. Με άφησες να παλεύω μονάχη κι εγώ, απλά, δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να το αντιμετωπίσω…
Έχω κρατήσει την πιο ζεστή γωνιά στο κρεββάτι μου για σένα. Είναι γεμάτη από το υλικό των ονείρων και από τεράστια αγάπη. Ξέρω… Δεν θες να είσαι μέρος των δικών μου ονείρων ούτε να πάρεις κανένα από τα δικά μου κομμάτια αγάπης.
Μα αν έρθεις όλα θα είναι αλλιώς! Θα δεις… Έλα!
LoveLetters
