Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Είναι περίεργο το μυαλό, ξέρεις. Πώς συνδέει στιγμές, πρόσωπα, φωνές. Στέκομαι εδώ, σε κοιτάζω, και νιώθω να γλιστράω πίσω στο χρόνο. Δεν είσαι εκείνος, το ξέρω. Μα κάποιες κινήσεις σου, η σιωπή σου, ο τρόπος που χαμογελάς όταν δεν θέλεις να δείξεις τι σκέφτεσαι… Είναι σαν να τον βλέπω μπροστά μου.
Τον αγάπησα, ξέρεις. Περισσότερο απ’ όσο πίστευα ότι μπορούσα. Τον αγάπησα με έναν τρόπο που με έκανε να ξεχάσω τον εαυτό μου, να γίνω χώμα για να ανθίσει εκείνος. Κι εκείνος; Εκείνος μ’ αγάπησε με το δικό του τρόπο, αλλά ποτέ αρκετά. Πάντα κάτι έλειπε. Πάντα κάτι άφηνε τον αέρα ανάμεσά μας κρύο.
Δεν ξέρω γιατί σου λέω όλα αυτά. Ίσως επειδή σε κοιτάζω και βλέπω τα μάτια του. Τον τρόπο που έσκυβε το κεφάλι όταν είχε τύψεις, τον τρόπο που έπαιζε με τα δάχτυλά του όταν ήθελε να κρύψει κάτι. Εσύ δεν τον ξέρεις, ούτε κι εκείνος εσένα. Κι όμως, μέσα σου υπάρχει κάτι που με μαγνητίζει πίσω σε εκείνον.
Αλλά ξέρεις ποια είναι η διαφορά; Εσένα δεν σε φοβάμαι. Με εκείνον ήμουν πάντα σε αναμονή, πάντα σε επιφυλακή. Μια σχέση σαν παιχνίδι σε τεντωμένο σκοινί. Μαζί σου… νιώθω πως θα μπορούσα να σταθώ χωρίς να χάσω την ισορροπία μου. Νιώθω πως δεν θα με άφηνες να πέσω.
Και το σκέφτομαι. Είναι δίκαιο αυτό; Να σε κοιτάζω μέσα από το φάντασμα κάποιου άλλου; Να συγκρίνω; Να ψάχνω τις διαφορές και τις ομοιότητες; Ή μήπως έτσι είναι τελικά η ζωή; Ένα παζλ από όλους όσους αγαπήσαμε, από όλα όσα χάσαμε και φοβηθήκαμε να ξαναβρούμε;
Μου θυμίζεις κάποιον που αγάπησα πολύ. Αλλά ξέρω πως δεν είσαι εκείνος. Και ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία μου να αγαπήσω ξανά, όπως δεν κατάφερα τότε. Να αγαπήσω αυτό που είσαι εσύ. Χωρίς συγκρίσεις. Χωρίς φόβο.
