Γράφει η Γεώρα
Δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή μου, μην ξανά χάσω άνθρωπο. Όχι, δεν πάει σε εσένα, ούτε σε κανέναν άλλον, αποστολή προς εμένα είναι.
Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς και να μην αναγνωρίζεις ποιος είσαι; Να ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις νόημα στις στιγμές; Να παλεύεις να φέρεις χαμόγελο στα χείλη; Να προσπαθείς να κάνεις το μυαλό να μην σκέφτεται, για να βρει λίγη ηρεμία;
Υπήρξε η στιγμή που την φοβήθηκα πιο πολύ από κάθε άλλη, εκείνη που δεν είχα τον έλεγχο του εαυτού μου. Την θυμάμαι ακόμα, κάθισα στην καρέκλα, πήρα ανάσα βαθιά, μου μίλησα με λόγια γλυκά που καιρό είχα να κάνω.
Με έχανα για να μην στεναχωρήσω τους άλλους. Είχα βάλει όλους τους άλλους πάνω από εμένα. Και έχανα στο παιχνίδι αυτό που λέγεται ζωή. Ώσπου άλλαξα ρότα, γιατί δεν έβγαινε αλλιώς. Να σας αγαπάτε, γιατί δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από το να χάσεις τον εαυτό σου!
Μετά από αυτή τη στιγμή, δεν φοβήθηκα μη χάσω κάποιον, παρά μονάχα εμένα γιατί υπήρξα σαν σώμα αδειανό!
