Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
«Μου είπες πως σε πονάει. Πως δεν είναι εύκολο! Πως υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά και δεν φοβούνται να το εκφράσουν να το δείξουν και να δώσουν τα πάντα!
Είπες, εφόσον δεν γίνεται να είμαστε μαζί δεν μπορείς να συνεχίσεις να με συναναστρέφεσαι γιατί πραγματικά πονάει!»
Και μου πες το αντίο..
«Σου είπα πως δεν ήθελα να σου προκαλέσω πόνο και αν το έκανα έγινε άθελά μου! Σου ζήτησα συγγνώμη!»
Νομίζεις δε σε σκέφτομαι, νομίζεις πως τι, δε εκτίμησα ότι αισθάνθηκες για μένα;
Τι άραγε νομίζεις για μένα, πως είμαι ένα κοριτσάκι αχάριστο;
Θα σου πω, γιατί εγώ έχω μάθει να εξηγούμαι!
Δε σε πίστεψα, βλέπεις καμιά φορά το αληθινό μας φαντάζει ψεύτικο.
Ναι, μου φάνηκε πολύ καλό για να είναι αληθινό. Τόσο που νόμισα θα πνιγώ! Και ακόμα μέσα μου αναρωτιέμαι αν έκανα το λάθος ή το σωστό.
Δεν άντεξα το πολύ σου!
Μάλλον δεν ήμουν για το πολύ σου!
Ξέρω πως σε αδίκησα, ξέρω πως σε πίκρανα!
Ξέρω πόσο λίγα σου φαίνονται όλα αυτά!
Έχω αισθανθεί και γω έτσι, και όχι από εσένα!
Δεν σου έδωσα την ευκαιρία που μου ζήτησες.
Νιώθω τον πόνο σου, θα ήθελα έστω απλά αυτό να είναι κάτι, αν και ξέρω πόσο φτωχό είναι μπροστά σε ότι αισθάνθηκες εσύ για μένα.
Δεν το ήθελα, για άλλη μια φορά συγγνώμη!
Μια συγγνώμη ποτέ δεν είναι αρκετή όταν πρόκειται για αισθήματα καρδιάς.
