Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Θέλω ακόμα μια βόλτα. Μια τελευταία, εκείνη που δεν χρειάζεται λόγια, γιατί τα μάτια θα πουν όσα δεν τολμήσαμε. Θέλω να περπατήσουμε κάτω από τα φώτα που κάποτε έμοιαζαν με όνειρα και τώρα φωτίζουν μόνο σκιές. Να νιώσω τον αέρα να αγγίζει το πρόσωπό μου, όπως έκανες κάποτε εσύ.
Θέλω μια βόλτα που να μοιάζει με όλα όσα ήμασταν. Να ξαναβρώ εκείνη την ανάσα που χάθηκε ανάμεσα στις λέξεις μας. Να πιάσω το χέρι σου, έστω για λίγο, και να αφήσω την καρδιά μου να θυμηθεί πώς είναι να χτυπάει δυνατά.
Ξέρω ότι δεν θα αλλάξει τίποτα. Ξέρω ότι είναι αργά. Αλλά αυτή η βόλτα δεν είναι για εμάς. Είναι για μένα. Για να πω αντίο, όπως πρέπει. Για να αφήσω πίσω όλα όσα με βαραίνουν. Για να κλείσω την πόρτα χωρίς να κοιτάξω πίσω.
Μια βόλτα, λοιπόν. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Μια στιγμή που θα την κουβαλώ μαζί μου για πάντα. Ένας κύκλος που κλείνει. Και μετά, θα φύγω. Θα περπατήσω μακριά, χωρίς δάκρυα, χωρίς βαρίδια. Ελεύθερη.
