Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Το «για πάντα» είναι εύκολο να το πεις. Είναι μια υπόσχεση που δεν κοστίζει τίποτα, αλλά γεμίζει τον αέρα με ψεύτικες βεβαιότητες. Μου το είπαν κι άλλοι πριν από σένα, κι όμως δεν έμεινε τίποτα. Το «για πάντα» τελείωσε πριν καν αρχίσει.
Γι’ αυτό, μην μου το λες. Δεν θέλω κάτι που ακούγεται μεγάλο, αλλά χάνεται στην πρώτη δυσκολία. Θέλω ένα «τώρα». Ένα παρόν που να γεμίζει τις στιγμές μας, να έχει αλήθεια, πάθος, ένταση.
Δώσε μου ένα βλέμμα που να με κρατά εδώ. Ένα άγγιγμα που να κάνει τον χρόνο να σταματάει. Ένα φιλί που να μην χρειάζεται υποσχέσεις, γιατί τα λέει όλα από μόνο του. Μη με κοιτάς σαν κάτι που θα κρατήσει για πάντα. Κοίτα με σαν κάτι που θέλεις τώρα, χωρίς δισταγμούς, χωρίς «αν» και «μήπως».
Ξέρεις γιατί; Γιατί το «τώρα» είναι το μόνο που έχουμε. Το μόνο που μπορούμε να ζήσουμε, να νιώσουμε, να κρατήσουμε στα χέρια μας. Το «για πάντα» είναι μακριά, αόριστο, άπιαστο. Αλλά το «τώρα»; Το «τώρα» μπορεί να γίνει αιωνιότητα αν το ζήσεις σωστά.
Γι’ αυτό, δώσε μου ένα τώρα που να μην τελειώνει. Ένα τώρα που να μας γεμίζει, που να μας κάνει να ξεχνάμε οτιδήποτε άλλο. Μη μου υποσχεθείς το μέλλον. Ζήσε μαζί μου αυτή τη στιγμή, σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο.
Και τότε, ίσως, να μην χρειάζεται να μιλάμε για πάντα. Γιατί θα έχουμε ήδη κερδίσει κάτι καλύτερο. Ένα τώρα που θα μας ανήκει για πάντα.
