Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Θυμός σημαίνει ψυχή. Θυμώνεις άρα είσαι ζωντανός και έχεις συναισθήματα. Δεν υπάρχει θυμός χωρίς πληγή και πληγή χωρίς θυμό. Όλους κάποιος μας πλήγωσε, κάποιος που εμπιστευόμασταν μας πρόδωσε, κάποιος που θυσιάσαμε πράγματα για αυτόν μας αδίκησε και άλλα τόσα παραδείγματα καταστάσεων που γεμίζουν τον σάκο με τα συναισθήματα μας με θυμό.
Πως τον διαχειριζόμαστε όμως; Πως σβήνουμε ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται μέσα μας; Όλοι το έχουμε νιώσει. Για ασήμαντους ή σημαντικούς λόγους, δεν έχει σημασία. Η αίσθηση είναι ίδια και δεν αντέχεται. Δεν ξέρεις που να ξεσπάσεις και σου φταίνε όλα. Σπας πιάτα, βαράς πόρτες, βρίζεις όποιον βρεις μπροστά σου, ανεβάζεις πίεση και; Χάνεται; Μπα. Μένει εκεί και σου τρώει τα σωθικά.
Διαβάζοντας ένα άρθρο ενός ψυχολόγου για την διαχείριση του θυμού, έπεσα πάνω σε διάφορες συμβουλές τις οποίες, προσπάθησα να εφαρμόσω. Όλες όμως αναφέρονταν σε ένα θυμό παροδικό, μιλούσαν για τα νεύρα τις στιγμής που μετρώντας ως το δέκα ή παίρνοντας τον χρόνο σου, εξαφανίζονται. Τι γίνεται όμως όταν μετατρέπεται σε συναίσθημα; Πως τον νικάς όταν έχει μετοικίσει στο σώμα σου και σου τρώει την ενέργεια λίγη λίγη;
Όποια και αν είναι η αιτία που τον προκάλεσε, όποιος και αν είναι ο άνθρωπος για τον οποίο τον αισθάνεσαι, όποια και αν είναι η αδικία με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπος, ο θυμός είναι κάτι που κάνει κακό μόνο σε σένα, γιαυτό και μπορεί να γιατρευτεί μόνο από σένα.
Πρόσεχε όμως, γιατί εκεί που νομίζεις ότι τον ξεπέρασες και ξέφυγες από τον βούρκο του, αυτός με κάθε ανάμνηση ή κάθε επαφή με το πρόσωπο ή την κατάσταση, ξαναζωντανεύει. Μοιάζει με εκείνα τα μαγικά κεράκια που βάζουν στα παιδικά πάρτι που όσο και αν φυσάς, δεν σβήνουν ποτέ. Σε ξεγελούν αρχικά ότι τα κατάφερες αλλά η φλόγα τους είναι ζωντανή μέχρι να τα βυθίσεις σε νερό. Ποιο είναι όμως το νερό στην περίπτωση του θυμού;
Η απάντηση είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο και για κάθε περίπτωση. Σίγουρα πάντως δεν είναι η συγνώμη από το άτομο που σε αδίκησε, ούτε η επαφή μαζί του, ούτε ακόμα και η εκδίκηση. Αυτά είναι αλοιφές που βάζεις πάνω στην πληγή για να μαλακώσεις τον πόνο. Η ολοκληρωτική επούλωση τους και η εναρμόνιση των συναισθημάτων είναι δουλειά που πρέπει να κάνει ο καθένας με τον εαυτό του.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω καταφέρει ακόμα να σταματήσω την λάβα του θυμού μου για κάποιους ανθρώπους, που με αδίκησαν και συνέχισαν απτόητοι την καθημερινότητα τους πατώντας επί πτωμάτων.
Προσπαθώ, όμως, γιατί καταλαβαίνω ότι δεν επηρεάζει κανέναν ο δικός μου θυμός παρά μόνο εμένα, την διάθεση μου και τους ανθρώπους που αγαπώ. Δεν είσαι κακός άνθρωπος επειδή θυμώνεις, είσαι όμως δυστυχισμένος. Χάνεις στιγμές ευτυχίας, σπαταλώντας ενέργεια σε ξεφτιλισμένες αναμνήσεις.
Δεν αξίζει τον κόπο κανείς και τίποτα, να καταστρέφουμε μέρες, ώρες, χρόνια κρατώντας μέσα μας το ύπουλο μικρόβιο του θυμού. Ας συντονιστούμε όλοι μαζί, και που ξέρετε ίσως μια μέρα τα καταφέρουμε.
